Solidareco kun la anarki-sindikata iniciato de Pakistano

La Laborista Solidara Iniciato (WSI) estas juna grupo el Pakistano, kiu celas konigi la principojn, taktikojn kaj celojn de anarki-sindikatismo inter la laboristoj de ĉi tiu lando.

Ilia agado disvolviĝas sub malfacilaj kondiĉoj, politika perforto en Pakistano ĉiutage ĉu etno-naciisma (precipe kontraŭ la baluĉoj, paŝtunoj kaj aliaj malplimultoj) aŭ islamisto, sen mencii la ĉieestadon de la armeo kaj la endemia korupto, kiu plagas la landon. Apostatoj kaj aliaj “blasfemantoj” (realaj aŭ supozataj) estas regule kondamnitaj al morto fare de oficiala justeco, kiam ne la islamistoj respondecas plenumi la frazon …

La kunuloj tradukis la konsultlibron de Rudolf ROCKER “Teorio kaj Praktiko de anarki-sindikatismo ” al la urdua, la oficiala lingvo en Pakistano.

La elektronika versio de ĉi tiu broŝuro estas elŝutebla interrete ĉe http://cnt-ait.info/wp-content/uploads/2020/09/Rudolf-Rocker-URDU.pdf

Ili nun volas povi redakti ĝin en imprenta kopio por distribui ĝin laŭeble en sia lando, sed iliaj rimedoj estas limigitaj.

Ni lanĉas voki por helpi la pakistanajn kunulojn. Vi povas kontribui per la interreta kolekta platformo :

https://www.gofundme.com/f/workers-solidarity-initiative-pakistan

Solidareco estas nia forto!

ناانصافی اور ظلم کے خلاف
، آزادی اور مساوات کے لئے
، انقلاب میں شامل ہوں!

Kontraŭ maljusto kaj subpremo,
Por libereco kaj egaleco,
Aliĝu al la revolucio!

Kunuloj de la CNT-AIT en Francio

Esperanto i anarchizm

Aby wesprzeć nas finansowo – kliknij tutaj.

Esperanto i anarchizm

Opublikowano: 15.02.2008 | Kategoria: Edukacja, Historia Drukuj Drukuj

1. OGÓLNIE

Wraz z Esperantem, jako językiem porozumiewania się, Zamenhof propagował quasi religijną “miłość bliźniego”. Ten rozproszony pomysł bazuje na liberalno- humanistycznym sposobie myślenia, np.: wyobrażenie, że cała ludzkość jest jedną rodziną, która musi odnaleźć drogę ku sobie, albo wyobrażenie że wszystkie religie świata mają wspólne korzenie i mogą być razem zharmonizowane (zespolone). Ten pomysł był podjęty przez wielu esperantystów jako interesujący, ale wielu z nich nie było w stanie zbyt wiele osiągnąć wraz z “miłością bliźniego”.

Po opublikowaniu w 1887 r. projektu w Warszawie, Esperanto rozpowszechniło się szybko, przede wszystkim na terytorium rosyjskim. Jednym z pierwszych dzieł w tym języku było “W grobie” Nikolaja Borowko, napisane w 1892 r., opowiadające o człowieku pogrzebanym żywcem. Chrześcijański anarchista Lew Tołstoj wypowiedział się jednoznacznie za językiem Esperanto. W 1895 roku kończy się rosyjski okres języka esperanto, po tym jak jedyne pismo esperanckie “La Esperantisto” po zamieszczeniu tekstu Tołstoja tyczący się religii i moralności Prudento aŭ kredo, traci debit na rozprowadzania pisma w Rosji, co było równoznaczne z jego całkowitym upadkiem.

Następnie nastąpił tzw. okres francuski, wraz z I Międzynarodowym Kongresem Esperanto w Boulogne-sur-Mer w 1905 r. (688 członków z 20 krajów brało w nim udział). Na tym właśnie kongresie wycofał się oficjalnie Zamenhof z ruchu esperanckiego. O postępującym rozwoju języka Esperanto miał odtąd decydować Ruch Esperancki.

W 1905 r. anarchista Paul Berthelot utworzył jeszcze do dziś istniejące czasopismo “Esperanto”. W 1908 r. Hektor Hodler utworzył UEA – światowy Związek Esperanto, który do dziś zrzesza wszystkie organizacje esperanckie na całym świecie. Siedzibą UEA jest Rotterdam.

Do I wojny światowej esperanto rozwijało się dzięki mocnemu gronu zwolenników we Francji. Stamtąd język mógł dobrze rozprzestrzenić się na cały świat, przede wszystkim w Japonii i Chinach.

W Pradze w 1921 r. powstaje na propozycję Eugene Adam (Lanti), ruch esperancki na bazie feministycznych celów, z niezależną narodowościowo strukturą o nazwie SAT – Niezależny Narodowościowo światowy Związek Esperanto, który przyjmuje za zadanie rozpowszechnić język Esperanto na całym świecie. Siedzibą SAT jest Paryż.

Rozkwit esperanto trwał w zależności od warunków w różnych krajach – od 10 do 15 lat. Istniała także faza węgierska, która pozwoliła stać się Budapesztowi kulturalną stolicą Esperanto. Dojście do władzy totalitarnych reżimów (co doprowadziło do II wojny światowej, a w końcowej fazie do zimnej wojny) powstrzymuje rozkwit Esperanta na wiele lat. Szczególnie po wojnie świat ma do czynienia z ekspansją języków anglo-amerykańskich, co powoduje że Esperanto jest coraz mniej postrzegane.

Po raz pierwszy w 1945 r. a później w 1985 uznana zostaje przez UNESCO wartość języka Esperanto dla wymiany i kontaktów między narodami. We wrześniu 1993 r. odbył się światowy Kongres dla pisarzy esperanckich PEN, na którym uznano język Esperanto za język literacki.

Rozpowszechnienie języka Esperanto w świecie jest różnorakie, pomimo postępu w wielu krajach Azji i Afryki, język Esperanto nie ma przedstawicieli. Esperantyści zamieszkują w większej liczbie Europę. Czy ten fakt robi z Esperanta język “eurocentryczny”, o czym często dyskutuje się w gronach esperanckich. Prawdziwy charakter Esperanta nie da się określić jako czysto europejski. Rozwój języka w pojedynczych krajach jak Chiny, Togo, Iran, Zair stał się fenomenalny.

Ważną i aktywną rolę w ruchu esperanckim odgrywa UEA, Organizacja Młodzieży TEJO. Tak samo jak światowy związek, UEA organizuje ona coroczne kongresy i liczne inne spotkania (szczególnie godne wymienienia są Niemieckie Seminaria Międzynarodowe Esperanckiej Młodzieży).

Jedną z tendencji rozwojowych w Esperanto jest dziś “raŭmismo” – nazwane od fińskiego miasta Rauma, gdzie w 1980 r. odbył się kongres TEJO. “Raŭmismo” postrzega esperantystów jako naród “diaspory”, naród w rozproszeniu. Żegna się on z postrzeganiem Esperanta za język uniwersalny, a zaczyna go postrzegać jako jeden z wielu języków, którym można się posługiwać w zależności od potrzeb. Rozwój języka popierany jest przez Gremium tzw. Akademię Esperanto. Zadaniem Akademii jest troszczenie się o dalszy rozwój języka w oparciu o podstawy twórcy – Zamenhofa. Decyzje Akademii nie są wiążące, lecz wyznaczają tylko pewne linie w działaniu i mają raczej charakter dobrze przemyślanych propozycji.

Czasami pojawiają się obiekcje, że Esperanto jest seksistowskie, ponieważ podczas analizy języka spotykamy się z pochodzeniem wszystkich form żeńskich od męskich. Na pierwszy rzut oka jest trochę w tym prawdy, ponieważ przy określaniu osób w języku Esperanto, forma żeńska może być utworzona tylko przez dodanie “in” do formy podstawowej, np.:
laboro – praca
laboristo – pracownik
laboristino – pracownica

Elementem różniącym ten język od innych, np. od niemieckiego jest to, że nie rozróżnia on płci. Wszystkie słowa, które nie posiadają naturalnej płci np. krzesło, auto, nie posiadają również gramatycznej płci, co oznacza że nie ma on seksistowskiej podstawy. Trzeba jednak zauważyć, że użycie języka Esperanto w środowisku patriarchalnym może się jawić jako seksistowskie. Tak więc używanie męskiego określenia osoby jest rzadkie, ponieważ już forma osobowa postrzegana jest jako męska, tu także leży punkt krytyki że wszystkie formy żeńskie powstają z męskich. Aby zdementować ten seksizm językowy należy obchodzić się z językiem Esperanto z rozwagą.

2. ESPERANTO I ANARCHIZM

Anarchiści byli jednymi z pionierów w rozpowszechnianiu Esperanta. W 1905 r. utworzono pierwszą anarchistyczną grupę Esperanto. Następnie pojawiają się inne grupy w Bułgarii, Chinach i innych krajach. Anarchiści i anarchosyndykaliści , którzy przed I wojną światową stanowili bardzo liczną grupę, utworzyli w 1906 r. Międzynarodowy Związek “Pokój – Wolność”, który rozpowszechniony został przez “Socia Revuo”. Związek ten zjednoczył się w 1910 r. z innym postępowym związkiem Esperantista Laboristaro. Ta wspólna organizacja przyjęła nazwę “Gwiazda Wyzwolenia”. Do 1914 r. organizacja ta wydawała mnóstwo rewolucyjnej literatury w języku Esperanto, w tym także anarchistycznej. W ten sposób rozwinęła się korespondencja pomiędzy anarchistami europejskimi i japońskimi. W 1907 r. Międzynarodowy Kongres Anarchistyczny w Amsterdamie przyjął postanowienie dotyczące międzynarodowego języka Esperanto i w kolejnych latach miały miejsce kolejne postanowienia kongresu. Esperantyści, którzy brali udział w tym kongresie zajmowali się szczególnie powiązaniami międzynarodowymi anarchistów. W Niemczech język Esperanto był używany w latach 1920-1933 przez Ruchu Robotniczym. W sierpniu 1923 r. Niemiecki Pracowniczy Związek Esperanto liczył 4.000 członków, nie bez powodu Esperanto było nazywane “łaciną robotników”. Ruch Esperanto rozwinął wielostronną wymianę międzynarodową. Robotnicy – esperantyści należeli do różnych partyjnych, kulturalnych, socjopolitycznych ruchów istniejących w tym okresie. Przynależność do odpowiedniego związku postrzegali oni jak swoje zadanie do rozpowszechniania języka Esperanto i czynienie go użytecznym. Esperanto spełniało ważną rolę podczas Olimpiad Pracowniczych , który uważano za środek do porozumienia się między narodami. Esperanto stało także w służbie zjednoczenia kulturowego wszystkich politycznych i związkowych kierunkach Ruchu Robotniczego, jak np.: Pracowniczy Związek Sportowy, Pracowniczy Związek Samarytański.

W sierpniu 1921 r. w Pradze spotkało się 79 pracowników z 15 krajów. Utworzyli oni wyżej wymienioną już SAT, która do jest do dziś aktywną organizacją antynacjonalistyczną. Swój szczytowy punkt SAT osiągnął w latach 1929-1930. W tym czasie posiadał 6.524 członków w 42 krajach, w 1997 r. było ich już mniej niż 1.500. Utworzenie SAT i jej konsekwentne odgradzanie się od Mieszczańskiego Ruchu Esperanto było wynikiem ogólnego rozwoju politycznego tych czasów.

W marcu 1925 r. berlińska grupa anarcho-syndykalistów esperantystów pozdrawia II Kongres Międzynarodowego Związku Robotników (IAA) odbywający się w Amsterdamie. Mówi ona o tym, że jest ona organizacją światową, którą zorganizowali esperantyści na bazie wolnościowej. Jest to prawdopodobnie pewien przytyk dla T.L.E.S. (światowa Liga Niezależnych Państwowo Esperantystów), która została utworzona w latach 1920., ponieważ SAT był początkowo pod wpływem komunistów. Ostatecznie T.L.E.S. zostaje później wcielona do SAT. Szczególnie silny był esperancki ruch robotniczy w Niemczech i w ZSRR. W 1923 r. została utworzona na Ukrainie Naukowa Anarchistyczna Biblioteka Języków Międzynarodowych (ISAB), która wydawała “Etykę” Kropotkina, “Anarchizm” Borowojsa oraz inne dzieła w języku Esperanto dla czytelników międzynarodowych. Anarchistyczni esperantyści rozwijali swą działalność w tamtych czasach nie tylko na Dalekim Wschodzie, w Chinach czy w Japonii. W tych krajach Esperanto stało się bardzo popularne. Zaczęto wydawać tam nawet dwujęzyczne czasopisma. Tak też od 1913r. w Chinach wydawane jest przez Sifo (Liu Shifu) czasopismo “Głos ludu”. Było to pierwsze anarchistyczne czasopismo w Chinach. Na początku informacje do czasopisma z “Socia Revuo”. Także pośród japońskich esperantystów istniało wielu anarchistów i socjalistów, którzy byli wciąż prześladowani. Tak też w 1931 r. przestaje ukazywać się czasopismo “Anarchista” , po tym jak cała redakcja zostaje aresztowana. Anarchistyczni esperantyści przeżywają duże osłabienie, gdy podczas prześladowań esperantystów w Rosji w 1937 r. wielu esperantystów zostaje zamordowanych, lub zesłanych do łagrów i obozów. Esperanto odgrywa też ważną rolę podczas hiszpańskiej wojny domowej (1936-1939). W latach 1936-1939 tworzy się w Barcelonie ILEA (Ibera Ligo de Esperantistaj Anarkistoj), która rozprowadza tygodniowy biuletyn informacyjny CNT/FAI. Także rozgłośnia radiowa CNT/FAI nadaje programy w języku Esperanto.

Po II wojnie światowej pierwszą grupą, która podejmuje prace organizacyjne jest grupa paryska. Od 1946 r. grupa ta wydaje czasopismo “Sentatano”. Kilka lat później pojawia się także w Paryżu grupa anarchistyczna. W 1981 r. dzięki inicjatywie tejże grupy, dochodzi do powstania Radio Esperanto, które do dziś nadaje jedną godzinę tygodniowo na częstotliwości Radio Libertaire. Wielu z liberalnych i anarchistycznych esperantystów zjednoczyło się w SAT-cie, której anarchistyczni członkowie tworzą tam osobną autonomicznie działającą frakcję. Grupa ta w 1969 r. rozpoczyna wydawanie “Liberecana Bulteno”, które dziś nosi nazwę “Liberecana Ligilo”.

3. REPRESJE

W historii esperanto oprócz przeszkód i zniesławień dochodzi również do zakazów i prześladowań. Esperanto było postrzegane przez rządy wielu krajów jako “niebezpieczny język”. Już w 1895 r. zostaje zabronione wydawanie pisma “La Esperantisto” w carskiej Rosji. W 1922 r. zostaje zabronione nauczanie języka Esperanto we francuskich szkołach. W 1935 r. zostaje wprowadzony zakaz nauczania w Niemczech na zajęciach fakultatywnych w tzw. “wolnych szkołach”. W 1936 r. zostaje Esperanto całkowicie zabronione w Niemczech i w Portugalii.

Od połowy lat 1930. zostaje zabroniona działalność SAT, a także pisma anarchistyczne w ZSRR. W skutek narastających represji stalinowskich działalność tak mocnego dotąd Ruchu Esperanto zostaje silnie ograniczona. W jednej , szybko przeprowadzonej akcji w 1937 r. wielu esperantystów zostaje aresztowanych, rozstrzelanych lub posłanych do obozów karnych. Esperanto było zabronione jako produkt “mieszczańskiego kapitalizmu i kosmopolityzmu”.

Od 1938 r. zostaje zabronione na wszystkich terenach zajętych przez Niemcy. Z powodu prześladowań i zakazów Ruch Esperanto zostaje mocno osłabiony oraz rozwój międzynarodowego języka Esperanto zostaje zahamowany.

Także już po wojnie w 1945 r. rozwój języka nie posuwa się do przodu. W skutek wpływów stalinowskich, Esperanto zostaje od 1949 r. zabronione w NRD. W 1950 r. obowiązuje zakaz także na Węgrzech ,a od 1952 r. w Czechosłowacji. Po śmierci Stalina w 1955 r. doszło do ponownego odżycia Ruchu Esperanto w Polsce, Bułgarii, Węgrzech, Czechosłowacji i w ZSRR. Od 1965 r. także w NRD, gdzie mogło się ono rozwinąć w kręgach kulturowych.

Opublikował: Hiszpan
Źródło: Centrum Informacji Anarchistycznej

La lasta saluto de MUKAI Kou

La lasta saluto de MUKAI Kou

Kamaradoj,
tute nature kaj sen-surprize por 83-jarulo,
mi mortis en la 6a de aŭgusto, 2003.
Dankon por ĉiuj viaj favoroj adresitaj al mi,
kiam mi estis viva.
Jen mi sendas saluton al vi.

Kou Mukai

en la 6a de aŭgusto, 2003

Ukai-ĉjo 666, Inujama-ŝi

Volu resti amikaj al MIZUTA Huu, mia kara kunulino.

http://www.ne.jp/asahi/anarchy/saluton/saluto_eo.htm

El Liberecana Ligilo: pri la Korea Striko

El Liberecana Ligilo: pri la Korea Striko

From Ed Boraas <ed@tao.ca>
Date Wed, 3 Feb 1999 03:07:40 -0500 (EST)
Organization http://www.ed.boraas.ca


 ________________________________________________
      A - I N F O S  N E W S  S E R V I C E
            http://www.ainfos.ca/
 ________________________________________________

LIBERECANA LIGILO
NEK SKLAVO NEK MASTRO - NEK DIOJ NEK ESTROJ
                         Bulteno de la Liberecana Frakcio de S.A.T.
      Sennacieca Asocio Tutmonda, 67 Av. Gambetta - Parizo FR-75020

Korea Striko

Dum la tempo ke Euxropo gxuis ripozigan ferion, 5.000 Iaboristoj de la
konata "Hyundai Motors" en la sudkorea havenurbo Ulsan komencis strikon
kontraux la planoj de la managxeroj maldungi pli malpli 1.600
laborprenantojn.

15.000 (dekvin mil) policistoj encirkligis la fabrikon kaj atendis al
ordonoj "purigi" la ejon.

Se la policistoj kuragxus ataki la fabrikon, diras la 600.000 membroj-granda
sindikato "Korea konfederacio de sindikatoj", ni lamigas la tutan landon!

Kiam vi legas cxi tion "Liberecana Ligilo", ni scias plej versxajne la
rezulton, cxu la laboristoj finfine akceptis partan maldungon, kiu estas la
kutimo en okcident-euxropo, aux cxu ili daurigis gxis la fino?

Kiam la nuna gvidanto Kim Dae-Jung igxis prezidanto de Koreio, li promesis
ke sub lia registaro ne nur la simpla burgxo sed ankaux la potencaj
strukfuroj ("Chaebols") en la estonto kunpagos la ekzistantan ekonomian
krizon. For estu la korupto kaj mafiaj agadoj. Jen la planoj de la iama
politika kaptito. Kie la ideo de Kim Dae-Jung estas ke la "Chaebols" raciigu
la strukturojn, la grandaj entreprenoj, kiuj vidis jam malpli altigxon de la
gajno, tuj komencis paroli pri maldungado de la laboristoj. Do kiel vi vidas
ili ludas la cxiutagan ludon jam dum 30 jaroj konata en la okcidentaj
landoj.

la sxtato Koreio ne havas sistemon de sociala sekureco, pri tio gxis nun
zorgis la entreprenoj, kaj cxar oni apenaux konis senlaborecon en Koreio,
sociala sekureco ne estis la zorgo de hodiaux.

Antaux unu jaro Koreio havis 2% de senlaboruloj, en julio 1998 jam 7%
malhavis laboron kaj prognozo diras ke je la komenco de la jaro 1999,1096 de
la koreaj aktivuloj estos sen laboro. Nur la duono de la junuloj kluj
forlasis la universitaton en februaro trovis laborlokon. Duona miliono da
universitataj studantoj ecx ne finis la studon pro: "Ja ni certe ne trovos
laboron!" Seulo havas 3.000 senhejmulojn kaj 85% de ili perdis sian laboron
antaux malpli ol 2 jaroj.

Senlaboreco estas psikologie malfacile akceptita fenomeno en Koreio. Precipe
viroj estis la solaj pangajnantoj, antaue ili certis labori dum sia tuta
vivo en unusama entrepreno.

Hyundai, la plej granda entrepreno volis sxangxi tiun mentalecon, kaj venis
kun propono maldungi 2296 de la dungitoj en la fabriko en Ulsan (10.000
homoj.) Per tio ili kreis eblojn al aliaj entreprenoj fari la saman. "Daewoo
Motors" diris la 20an de julio ke ili planas maldungi 2.995 laboristojn kaj
la alia giganto "Samsung" jam promesis reorganizi la strukfuron (bela
maniero por diri ke oni volas maldungi homoin} sed ne donis konkretan
ciferon.

la sindikato malakceptis la 10.000 maldungojn kiuj rezultigis ke"Hyundai"
devigis al 8.500 personoj akcepti emeritigxon. Restis tamen iom pli ol 1.500
Iaboristoj kiuj devis malaperi al la senlaborulaj vicoj ekde la unua de
auxgusto, la sindikatoj proponis malplialtigon de la salairo, kiun la
laboristaro akceptis. Ankaux proponis la laboristoj ke oni mallongigu la
labortempon kaj ili ankaux akceptus nuligadon de premioj kip. Ni notu ke la
salajro dum la 5 lastaj jaroj plialtigxis je 50%; samtempe la produktiveco
plialtigxis je 45%.

Laux diro de ICFTU (kupola sindikat-organizo) la entreprenistoj ecx ne
prikonsideris la proponojn, kio rezultigis grandan strikon; menciinde certe
estos ke inter la 1.500 homoj kiujn oni volas maldungi, trovigxas 400
aktivuloj de la sindikato. Cxu kvitigxo?

Prezidanto Kim Dae-Jung devas rapide preni decidon. La problemoj kun la
okupita "Hyundai Motors" devas esti solvataj kaj prefere kiel eble plej
rapide, cxar la rezulto de la striko estas ke dum unu monato Hyundai perdis
unu miliardon da usonaj $. Kim devas zorgi ke estonte la entreprenoj facile
povas maldungi homojn, cxar sciu ke "General Motors" kaj "Ford Motors" nur
havas intereson en la subakvigxinta numero 3 de la auxtoentreprenoj en
Koreio, "Kia Motors" kiam ili facile povas restrukturadi la fabrikoin. (En
laborista lingvo, facile povas maldungi homoin.)

La estonto de Koreio estas malluma kaj sombra, la lando bezonas cxi-jare 100
miliardojn da $ investada mono, kiu devas veni de eksterlandaj entreprenoj.
Koreio havas grandegan sxuldon cxe IMF (internacia mono fonduso).

Nova citrono estas malplenpremita de la kapitalistaro, internacia solidareco
pli ol iam necesas inter la laboristaro.

Jakvo

El Liberecana Ligilo: MacDonald’s kaj la Movado Montraux Bestoturmentado

El Liberecana Ligilo: MacDonald’s kaj la Movado Montraux Bestoturmentado

From Ed Boraas <ed@tao.ca>
Date Fri, 5 Feb 1999 09:47:29 -0500 (EST)
Organization http://www.ed.boraas.ca


 ________________________________________________
      A - I N F O S  N E W S  S E R V I C E
            http://www.ainfos.ca/
 ________________________________________________

LIBERECANA LIGILO
NEK SKLAVO NEK MASTRO - NEK DIOJ NEK ESTROJ
                         Bulteno de la Liberecana Frakcio de S.A.T.
      Sennacieca Asocio Tutmonda, 67 Av. Gambetta - Parizo FR-75020

MAC DONALD'S KAJ LA MOVADO KONTRAUX BESTOTURMENTADO

En Pekino trovigxas unu el la plej grandaj ''MacDoliald-oj'' (MakDo) el la
tuta mondo. Dum la malfermo en 1992 oni servis al 40.000 klientoj. La plej
granda MakDo trovigxas en la flughaveno de Frankfurto, 780 sidlokoj, 24
kasejoj kaj 150 dungitoj zorgas ke dum tempo de UNU jaro 5 milionoj da
personoj ricevas ion kio aspektas kiel mangxajxo. Kiam en Moskvo MakDo
malfermis.sian unuan hamburg- eran tendon la multnacia entrepreno selektis
inter 40.000 personoj, kiuj: devis kunveni en granda stadiono, la estontan
dungitaron. Cxiuj dungitoj ricevis duontempan kontrakton, per tio MakDo
povas neglekti la laborrajtaron de la rusa sxtato.

Cxiun 7an horon ie en la mondo malfermigxas MakDo kaj la celo de la firmao
estas po 20.000 personoj en unu MakDo, mondvaste kompreneble. Ekde I985
MakDo kunlaboras kun du aliaj gigantoj, nome Coca Cola kaj Walt Disney, kiuj
jam ekde 1955 kunagadis. La multnacia entrepreno de la subnutrado do
kunlaboras kun la multnaciaj entreprenoj de la subkulturo.

La granda forto aux truko estas la unuformeco de la dungitaro kaj la
unuformeco de la aspekto de la diversaj "restoracioj" en la mondo. Cxiutage
50.000 laborprenantoj en la tuta mondo faras la samajn movojn, uzas la
samajn frazojn kaj havas la saman rideton sur la vizagxo. La personaro devas
havi homogenecon, same kiel la produkto kiun ili vendas. La MakDo-felicxo ne
estas nur deviga, gxi ankaux estas regula linio. La pantalonoj de la
dungitoj ne havas posxojn por ke, kiam ili servas klienton, ne metu la
manojn en la posxon. Tempo por ripozi ja tamen ne ekzistas, cxar, diras la
regularo, kiam vi havas tempon por ripozi vi prefere uzu vian tempon por
purigi la ejon.

En Cx:ikago trovigxas la "universitato de la hamburgero". Tie finstudis jam
45.000 diplomitaj managxeroj. Vi vidas tie nur personojn kiuj samaspektas,
sampensas, samcelas. MakDo cxiam fanfaronas ke ili estas grava labordonanto,
nun ni faras komparon kun aliaj restoracioj. Servisto kiu laboras en klasika
restoracio povas servi 1 gxis 5 klientojn en unu horo. Cxe MakDo oni servas
7 klientojn dum unu minuto. Konkludo unu MakDo-servisto faras la laboron de
150 kolegoj en klasika restoracio.

La sindikato estas la malamiko:

"Ni neniam intertraktas kun sindikatoj pri salajro aux laborcirkonstancoj",
diris en 1986 Sid Nicholson, la cxefo de MakDo en Britujo. En la jaro 1993
MacDonald's lancxis grandan kontrauxsindikatan kampanjon en la kanada
Ontario. Instiga okazajxo estis la fakto ke grupo da laboristoj aligxis al
sindikato. La grupo kiu ne aligxis ek de tiam havis pli favorajn
laborkondicxojn (la grupo konsistis precipe el malpli ol 18 jaruloj) kaj por
danki al MakDo ili formis per la korpo la vorton NO (ne) en la negxo.

9 milionoj da junaj usonanoj iam laboris cxe MakDo (preskaux 10% de la
aktiva civitanaro). Pro tio oni parolas pri la komerca deviga militservo por
junuloj en Usono, cxar post 6 gxis 12 monatoj tiuj junuloj jam estis
maldungataj. Ankaux kun la vivcirkonstancoj estas problemoj, estas konata
fakto ke la sekureco estas neglektita faktoro cxe MacDonald's.

Rezisti al multnacia entrepreno, cxu eblas?

Plej versxajne multe da niaj legantoj jam auxdis pri la McLibel-proceso en
Anglujo. Du aktivuloj, Dave Steel kaj Hellen Morris, ricevis punon de la
jugxistaro pro la fakto ke ili ne povis pruvi ke ekzistas ligo inter
konsumado de viando kaj la detruado de la praarbaro en Sud-Ameriko. Tamen
cxe 4 punktoj la jugxisto sekvis la aktivulojn. MacDonald's ja ekspluatas
infanojn per mensoga reklamo pri la nutrajx-valoro de siaj produktoj,
ekspluatas la dungitaron, la konsumado de MakDo produktoj povas kauxzi
nutrajx-venenigxon kaj fine MakDo kauxzas gravan bestomistraktadon!

A.L.F Animal Liberation Front (mallongigo de animalo-liberiga fronto)
ALF estas grupo de britaj aktivuloj, precipe junuloj kiuj sin nomas
anarkiistoj kaj kiuj multege agadas kontraux MakDo. Jam plurfoje ili
bruligis domojn de MakDo dum la nokto, kiam la restoracioj estas fermitaj.
Por pravigi la atencojn ili referencas al la tempo de la antauxa jarcento
kiam konataj anarkiistoj kiel Emile Henry, Ravachol, Gactano Bresci kaj Leon
Czolgosz faris la ''propagandon de la ago". Ekde julio 1998 ALF ankaux
aktivas en Belgio kaj gxis nun ili faris 60 atakojn kontraux MakDo-oj. Nepre
necesas mencii ke ili neniam atakis homojn, sed cxiam proprajxojn de
multnaciaj entreprenoj. Okazis debato inter la diversaj maldekstraj grupoj
pri la "valoro" de tiuj atencoj, cxar 8-foje AlF-anoj bruligis proprajxon de
MakDo. Kompreneble ne unu serioza persono povas hedauxri la malaperadon de
unu el tiuj cxeneretoj de la MacDonald's-imperio.
Jxauxdon la 26an de novembro du 19jaraj virinoj estis arestitaj de la
polico. Du konataj en la antverpena anarkiista rondo, Anja Hermans kaj
Lindsey Van Keer, du junaj virinoj kiuj ne havas la reakciajn ideojn necesa
por senzorge travagi la vivon de la modala belgo. Precipe Anja Hermans estis
bone konala cxe la polico en Antverpeno, sxi faris multege da laboro cxe la
komitato "Wordt vervolgd,...." (dauxrigota) kiu protestas kontraux la
krimajxoj, la koruptado kaj la misuzado de potenco en Antverpeno. Dum
periodo de 3 jaroj sxi jam pli malpli 50-foje ricevis viziton de policistoj,
kiuj tiumaniere klopodis fortimigi sxin. Gxi ankaux estas aktiva en la
biciklogerilo "spaak en tandrad" (spoko kaj dentrado), grupo kiu regule
lamigas la auxtotrafikon kaj kiu fervoras pli da spaco por la piedirantoj
kaj biciklistoj en la stratoj. Ambaux virinoj estas konataj kiel agantoj,
tamen post 9-hora seninterrompa esplordemandado unu el la virinoj konfesis
ke sxi partoprenis en unu atenco kontraux MakDo-restcracio. Lunde la 30an de
novembro la gxendarmoj urgxe devas iri kun Anja al la hospitalo, pro la
fakto.... ke sxi kuris konlraux muron en la karcero. La kuracisto poste
diris ke oni donis al Anja pli fortajn medikamentojn pro la konata fakto ke
sxi suferas malbonan korritmon kaj problemojn kun la spirado
(hiperventilacio) kaj pro tiuj medikamentoj sxi kuris konlraux la muron. La
patro de Anja postulis klarigon, sed la kuracisto ne donis plian eksplikon.
Amikoj kiuj vidis Anja dum la transporto de la hospitalo al la malliberejo,
diris ke sxi aspektas en malbona stato, ke.sxi aspektis drogita kaj
konfuzita.

MakDo - A.L.F. kaj la konkludo!

Laux la Mclibel-proceso en Anglujo Mac Donald's do ekspluatas infanojn per
mensoga reklamo pri la nutrajx-valoro de siaj produktoj, ekspluatas la
dungitaron, la konsumado de MakDo produktoj povus kauxzi nutrajx-venenigxon
kaj fine MakDo kauxzas gravan bestomistraktadon! Gxis nun mi ne auxdis pri
proceso kontraux la trarompado de la legxo pere de Mac Donald¹s. Ekzistas
sur interreto htp://www.McSpotlicht.org/ 21.000 pagxojn granda kritika
informado pri la multnacia entrepreno, krome ekzistas sur la sama interreto
grava informo pri la McLibel^proceso. Multnacia entrepreno senpune rajtas
vendi "mangxon" kiu povus kauxzi nutrajx-venenigxon, rajtas mistrakti
bestojn, ekspluati homojn, per mensogoj ekspluati infanojn.
Kelkaj virinoj kinj estas gxenaj por la policanaro tuj estas kaptitaj kaj
post tro longa esplordemandado akuzitaj pri "bruligado de proprajxoj dum
nokto", al kio en Belgio ekzistas puno de maksimume 15 jaroj da malliberejo.

Cxiu Ieganto de L.L. povas por si mem decidi cxu la agado de ALF estas
gxusta aux ne, fakto estas ke ni konas la du virinojn ne kiel uzantojn de
perforto, do pri la kulpo estas certe cxe mi granda dubo. Ecx se ili kulpas
mi pensas ke ne estus malbone ke ni subtenas la kompanojn en la malliberejo.
Vi povas sendi apog-leteron al la anarkia grupo ²Z.A.L.F. Paardenmarkt 18,
BE-2000 Antwerpen² ankaux eblas sendi vian leteron al la redaktejo
Progresema Esperanto Forumo, Hof ter Bekestraat 49, BE 2019 Antwerpen, kiu
transsendos la leterojn al la Anja kaj Lindsey.
amike, Jurgen

El Sennaciulo

(eo) El Sennaciulo

From Ed Boraas <ed@tao.ca>
Date Wed, 3 Mar 1999 23:38:51 -0500 (EST)
Organization http://www.ed.boraas.ca

 


 ________________________________________________ A - I N F O S N E W S S E R V I C E http://www.ainfos.ca/ ________________________________________________ SENNACIULO. Februaro 1999 Liberecana Frakcio RESPEKTEMO PERMESATA Verkante artikolon, mi devis sercxi en vortaro la difinon pri "anarhxisindikatismo" . Mi tuj konsultis PIV, cxar gxi estas bona kaj krome eldonata de laborista asocio, al kiu mi apartenas ekde mia esperantistigxo. Sed mi devis suferi elrevigxon, cxar tiu vorto ne estas difinita en la plej grava vortaro de tiu laborista asocio. Nu, mi sercxis cxe "anarhxio" kaj konstatis ke la difinoj pri tiu cxi vorto estas nur simpla traduko el iu nacilingva vortaro kaj kiu donas la burgxan difinon de la vorto. Tio en vortaro de laborista asocio. Se oni ne deziras konsulti la PIV-on, mi tuj donos la referencon de tiu pri kiu mi parolas. Laux la dua senco, anarhxio estas: "Plena manko de ordo kaj organizado". Pri anarhxiulo gxi donas: "Homo, kies konduto kaj vivarangxo estas tute senregula". Pri la ekzemploj mi preferas ne paroli,veraj frandajxoj. Tion mi volas rimarkigi, cxar SAT enhavas anarhxiistojn, kiuj strebas al la Anarhxio. SAT estas plurtendenca kaj la statuto tekstas: "SAT, ne estante partipolitika, sed nur kleriga, eduka, kultura organizo, celas, ke giaj membroj estu komprenemaj kaj toleremaj rilate al politikaj kaj filozofiaj skoloj aux sistemoj, sur kiuj sin apogas la diversaj klasbatalaj laboristaj partioj kaj sindikatmovadoj; per komparo gxi celas malebligi cxe siaj membroj la dogmigxon de la instruoj, kiujn ili ricevas en siaj apartaj medioj." Sed, dum la Statuto tiel tekstas, la plej grava verko de la asocio stampas iujn el siaj propraj membroj per malsxatiga antauxjugxo laux tute burgxa maniero. Tio ne devus okazi en laborista asocio. Sincere mi opinias, ke tiu cxi parto de SAT, kvankam malgranda kaj ne pro tio malpli grava, indas je respekto de la Asocio. Margxene, kaj por fini, mi ne volas forgesi la liberecanajn membrojn de SAT, kaj mi inkluzivas min inter ili, do ankaux mi estu celo de la skoldo. Sxajne la frakcio tro dormas de longa tempo kaj tio malvigligas nin. Sed ofte oni trovas plendojn pro tio ke oni ne komprenas kaj atakas nin. Tiu cxi "viktimismo" estas nauxza se oni malmulton faras por postuli la respekton je kiu ni indas. Jam estas tempo ke la anarhxiistoj, en SAT kaj cxie, reagu kaj reatingu la gravecon kiun ili antauxe havis en la laborista movado. Bona komenco estas purigi la propran domon. Sian liberon oni ne almozu de aliuloj. Oni prenu gin. Snajpero Por ke SAT dauxrigu Mi estas nova SAT-ano. Antaux tri jaroj mi preskaux nenion sciis pri Esperanto. Mi kredis, kiel la plimulto de homoj, ke gxi estis bela, eksmoda ideo, defendata de du aux tri frenezuloj. Mi absolute ne suspektis ke gxi estis, ne nur vivanta lingvo, sed ankaux vasta kaj ricxa movado konsistanta el multaj tendencoj. Depost oktobro 1997 mi lernas Esperanton. Sed, mi efektive malkovris SAT nur en oktobro 1998, antaux du monatoj, leginte Manifeston de Sennaciistoj kaj aliajn tekstojn de Lanti. Mi tuj aligxis, cxar tiu movado estas, laux mi, ege promesplena. Antauxe, mi estis komunista aktivulo (trockiisto). Ankoraux nun mi estas komunista per la ideoj, sed mi ne plu tie aktivas. Dum mia pasinta politika edukado, mi lernis la historion de la Internacioj, de la Unua gxis la Kvara. La Unua Internacio estis esperveka. Gxi formis la skizon de tiu granda Universala socio devinta transpasi la nacian kadron kie gxiaj membroj, individuoj aux grupoj estis enkadrigitaj. Gxi kunligis en sia sino cxiujn tendencojn de laborista movado el cxiuj landoj. Gxi diserigxis. Oni gxenerale diras ke tio okazis pro malpacoj inter marksistoj kaj anarkiistoj, sed, preter tiu subjektiva kauxzo, ekzistas granda objektiva kialo : la situacio ne estis ankoraux matura. La historia tagordo estis je la malvolvigxado kaj paroksismigado de la naciismoj tra la tuta mondo. Tiu pli granda historia fakto nepre diserigis cxiujn postajn Internaciojn, gxis la Kvara kiu sin rekrocxis cxe la naciistaj movadoj de la dekoloniigado. Hodiaux cxio sxangxigxas pli rapide ol iam. La tutmonda movado eniras cxiujn sociajn sektorojn: ne nur ekonomian, komercan, politikan sed ankoraux oni povas observi gxin tra la interspaca esplorado, la sociaj bataloj, la kulturaj agadoj. Jen kial mi aligxis al SAT. Tial ke gxi konsistigas la logikan pludauxrigon de cxiuj Internacioj kiuj gxis nun fondigxis kaj maltrafis siajn misiojn. Tial, cxar gxi transpasas la nacian kadron en kiu hodiaux la plimulto de progresemuloj estas enfermitaj. Tial, cxar gxi ne subfalis pro intemaj malpacoj, kaj tial, cxar ricxaj kaj fratecaj debatoj vigligas gxin kaj povas nur ricxigi gxin. D. Kessous PS: Por ke SAT estu dauxre necesa, kaj estu dauxre vivanta, gxi devas, por plenumi sian mision, dauxre evolui kaj sxangxigxi, kiel gxi jam faris en la pasintaj jaroj (mi jxus eklegas la Historion de SAT, 19211952). NI SAVU NIAN KULTURAN TREZORON Kun la sama titolo mi sendis proponon al la organo de HALE por pritrakto inter la membraro. Cxar mi opinias la aferon utila por SAT kaj la aliaj LEA-oj, mi kuragxas gxin proponi al SENNACIULO. La ideo rilatas la bibliotekojn kiujn havas la malnovaj kamaradoj. Kiam ili malaperas, kaj cxar ili ne havas esperantistajn familianojn aux logxas izolite, tiuj bibliotekoj finas sian vivon en rubujoj aux pli bonsxance en keloj aux cxe brokantisto. Samtempe okazas ke multaj novaj gekamaradoj ne havas alireblon al bonaj libroj delonge elcxerpitaj kaj ne eldoneblaj pro financaj kialoj. Nu, la proponita solvo estas arangxi servon kiu savu la librojn kaj ilin distribuu inter la bezonantaj membroj. La afero okazu tiel: Oni sendos la librojn al fiksita adreso. Cxar sxargxi la SAT-ejon per pli da laboro estas nekonsilinda........cxu venis la momento starigi efikan libroservon en SAT ? Liston de recivitaj libroj oni aperigus en la socia organo, aux, se necese, en katalogo. Oni mendus la librojn kaj pagus nur la sendokostojn. Se la librotransdoninto opinius tion oportuna oni vendus la lbrojn moderpreze favore al la asocio. Cxu oni pretas al tia laboro ? Cxu almenaux ni diskutu pri la ideo ? 

 

Internacia Semajno kontraŭ Nepagitaj Salajroj

En decembro 2019, la Internacia Laborista Asocio (ILA) en ĝia kongreso
okazinta en Melburno, Aŭstralio, decidis iniciati Internacian Semajnon
kontraŭ Nepagitaj Salajroj. La sekcioj de la ILA interkonsentis organizi
diversajn aktivaĵojn dum la 3a semajno de oktobro kun la celo turni la
atenton al la disvastigita fenomeno de nepagitaj salajroj kaj por montri
kiujn armilojn ni povas usi por lukti kontraŭ ĝi. Ĉar ni, la gelaboristoj,
laboras por ke oni pagu al ni, ne por volonte fari la dungantojn pli kaj
pli riĉaj.

Bedaŭrinde, ni vivas en socio kie ni estas devigataj perlabori salajron se
ni volas daŭre vivi. Ni bezonas monon por manĝaĵoj, loĝado, edukado,
san-servoj, ktp. Tiel, kiam niaj salajroj ne estas pagataj la sekvoj
povas esti dramaj por ni kaj por tiuj kiu dependas de ni.

Okaze de tiu ĉi Internacia Semajno ni volas memorigi ke ni, la
gelaboristoj, havas niajn proprajn armilojn por defendi nin mem kontraŭ
dungantoj.

Oni kutime nur fidas tribunalojn por solvi labor-rilatajn kverelojn. Leĝoj
varias de lando al lando. Eĉ se gravas koni ilin, ni ne povas fidi ilin,
ĉar kutime ili tute ne sufiĉas por defendi nin.

Imagu nun ke vi laboras sen iu ajn kontrakto, kiel vi pruvos ke vi laboris
por dunganto kaj ke ili do devas pagi al vi? Sen ajna kontrakto, se oni
maldungas vin, kiel vi ricevos vian kompenson aŭ vian asignaĵon por
senlaboreco se tiaj rajtoj entute ekzistas en via lando? Kaj kiam oni
devigas vin labori kromajn horojn sed oni ne pagas al vi tiujn horojn, ĉu
vi ne tiam laboras senpage? Kaj se via kontrakto diras ke vi estas
brak-laboristo sed vi estas alte kvalifikita maŝinisto, ĉu oni pagas al vi
tiom, kiom oni devus pagi al vi laŭ la kolektiva labor-kontrakto se entute
estas iu ajn? Kaj se vi estas virino kaj vi ricevas malpli da mono ol viaj
viraj kolegoj eĉ se vi faras la saman laboron, ĉu tio ne estas parte
nepagata salajro? Kaj se vi estas ĉe la fino de via supera edukado kaj vi
laboras kiel stipendiulo por mizera salajro eĉ se vi faras la saman laboron
kiel viaj pli spertaj gekolegoj, ĉu oni ne trompas vin? Kaj kiam vi estas
malsana sed vi ne rajtas ricevi asignaĵon, ĉu estas via kulpo? Ĉu vi ne
bezonan monon kiam vi malsanas? Kaj se oni maldungas vin ĉiujunie kaj
denove dungas vin ĉiuseptembre, kiu pagas viajn feriojn? Kaj se vi trovas
nur provizorajn laborojn dum unu semajno en la tuta montao, ĉu viaj
geinfanoj ne manĝas ĉiutage?

Oni simple ne faras la leĝojn por porteki nin, sed por plifaciligi ĉion al
dungantoj. Ili estas tiuj kiu vere iniciatas la leĝojn, ne la deputitoj en
parlamentoj. Tial ni ne luktas por tio kio etas laŭleĝa, sed simple por
niaj interesoj. Kaj ni luktas rekte frontante kontraŭ tiuj kiuj atakas nin
kaj traktas nin kiel homajn estaĵojn sen rajtoj.

Eĉ se la leĝo estas fovora al ni, plejofte ni ne luktas por niaj rajtoj ĉar
ni sentas nin izolitaj kaj ni timas perdi ĉion. Ni sentas nin izolitaj ĉar
la ŝtatoj, helpe de la sindikatoj sub kontrolo de politikaj partioj,
sukcesis ke ni ne plu kredu je mem-organizado kaj solidareco por defendi
nin. Dungantoj simple preferas intertrakti kun profesiaj sindikatuloj por
la solvado de labor-rilataj disputoj. Tial, ĉar ili scias ke ili povas
facile subaĉeti profesiajn reprezentantojn de la gelaboristoj, sed ili ne
povas subaĉeti tutan grupon de gelaboristoj kiu decidas en siaj propraj
kunsidoj kiel batali kontraŭ la mastroj.

Se ni vere volas defendi niajn interesojn, ni devas socialigi la lukton por
ke la tuta komunumo sciu kio suferigas nin. Tiamaniere ni povos disvolvi
solidaran senton kiam ni ekkonscios ke niaj proplemoj estas tiuj de niaj
najbaroj.

Kiam ili ŝuldas salajron al laboristo aŭ al laboristino, mastroj devas
senti ke ili alfrontas ne izolitan unuopulon sed solidaran komunumon pretan
uzi siajn proprajn armilojn.

Ni ne povas kredi je dialogo kun dungantoj por defendi nin mem. Ni ne devas
forgesi ke nur mono gravas por dungantoj kaj ke la plej taŭga maniero lukti
konraŭ ili estas fari ilin perdi profitojn. Kaj do, kiel ni faras
dungantojn perdi monon? Ni devas ĉesi labori por ili, ĉesi aĉeti tion kion
ili vendas kaj fizike detrui la mediojn kiujn ili bezonas por la produktado
kaj vendado de varoj kaj servoj. Alivorte: striko, bojkotado kaj sabotado.
Tiuj estas niaj armiloj.

Sed ne miskomprenu nin. Ni ne luktas por justa salajro, ĉar ajna ekonomio
bazita sur salajro estas ekonomio bazita sur profito kaj ekpluatado.
Mastroj dungas vin ĉar ili bezonas vin por gajni monon. Kaj ili ĉiam pagos
al vi malgrandan parton de la mono kiun ili gajnas per via penado.

La ĉiutaga batalo kontraŭ la nepagitaj salajroj estas nur rekta respondo al
tuja problemo. Kvankam ni taksas ĝin defenda lukto, ĝi estas parto de nia
longatempa batalo por tiuj profundaj ŝanĝoj en la socio kiujn ni bezonas
por malebligi ke malgranda parto de la populacio vivu de la penado de la
resto. Kaj tiujn radikalajn ŝanĝojn en la socio ni nomas Sociala Revolucio.

Suferado disvastiĝas tra la tuta mondo. Kaj tiun suferadon kaŭzas sociaj,
ekonomiaj, rasaj kaj genraj diferencoj. Krome, kapitalisma ekonomio kaŭzas
klimatan krizon kiu detruas la planedon.

Tiu ĉi estas la realo por miloj da milionoj. Tamen, la problemo ne estas
manpleno da avaraj kaj kruelaj individuoj. De unu flanko la problemo estas
ekonomio orientita al la profitoj, ne orientita al la bezonoj de la
komunumoj: kapitalismo. De la alia flanko la problemo estas hierarkioj en
ĉiuj sferoj de la socio kiuj arte dividas nin kaj kiuj estas fonto de
opreso kaj neegaleco. Kaj ni ne devas forgesi ke la ŝtatoj ĉiam estis
lojala servanto de kapitalismo kaj ke ili do neniam estos instrumentoj per
kiuj atingi socialan justecon, eĉ se kelkaj socialistoj kredas ke la ŝtato
portos al ni egalecon kaj liberecon.

Se ni volas alian mondon, ni devas konstrui novan socion kaj novan
ekonomion kun fokuso en la bezonoj de la popolo kaj ne en la bezonoj de la
kapitalistoj. Kaj por vivi feliĉajn vivojn kiujn valoras la penon vivi, ni
ne bozonas nek kapitalismon nek la ŝtatojn. Tion ni opinias. Se vi same
opinias kontaktu vian plej proksiman grupon de la ILA. La lukto kontraŭ la
nepagitaj salajroj estas nur unu el la luktoj en kiuj ni partoprenas kaj en
kiuj ni venkas danke al rekta agado, solidareco kaj reciproka subteno.

La Internacia Sekretariato.

https://iwa-ait.org/es/content/internacia-semajno-kontrau-nepagitaj-salajroj