LIBERA LABORISTO, Decembro 1925 N°3

LIBERA LABORISTO

Oficiala organo de Tutmonda Ligo de Esperantistaj Senŝtatanoj  <TLES>

Redaktejo : J.M. Esperanto  9, rue Louis Blanc, Paris X

1ª Jaro   Decembro 1925  N°3

  • Al la tutmonda laborista ! [Rakosi] (Sekretario de la Internacia Laborist-Asocio)
  • Revoluciaj Esperantistoj persekutataj (Sekr. De TLES)
  • De kio komenci ¿ (Origin., De Rusano)
  • Perforto aŭ senperforto ¿ Speziale verkita por Libera Laboristo (L.L.) de M. Mratschny
  • La Ĝenerala laborista Unio (Unueĉ-Organizajo) Germana. II. Parto : De la novembra revolucio ĝis la fondo de la Generala Laborista Unio de Germanio, Speciale por L.L. kompilita de Ino.
  • Perforto aŭ senpeerforto ! De Josef eder, Peranto por TLES en Aŭstrio.
  • Por prieduka rubriketo. (Ĉu en “Libera Laboristo” prieduka rubriko ne utilus ?, E. Stern ; unua maksimo : lasu ilin trankvilaj !, El la Bulteno de la Ferrer’a Lernejo, El franca lingvo trad.)
  • La batalo pro la ĉiutaga pano. III. De Rudolf Rocker, tradukis L. Heinrichs.

TRA LA MONDO LIBERECANA

  • Disvolviĝo kaj celoj de ILA, Originale de A. Souchy
  • Raporto pri la kongreso de UA (Franca Anarkiista Unio), Speciala raporto por L.L.. de J.M.
  • La afero de revenĝo al Osugi kaj aliaj viktimoj, Spec. Raporto de niaj japanaj k-doj
  • Konferenco de la italaj sindikalistoj en Francio
  • Tutamerika congreso de la revoluciaj laboristoj
  • Pri la foririntoj (Ricardo Mella, Pedro Esteve, Max Goldstein)
  • La “ruĝa” reakcio. El Bulteno de l’Unuigita Komitata por la helpo al ankarcergitaj revoluciuloj en Ruslando (Detaloj pri la lastaj arestigoj, La gorĝpremo de Mjasnikoff, Statikistaj nombroj, Novaj arestigoj en Rusio)

LABORISTA MOVADO

  • El la presservo de ILA. : Bulgario (helpkomitato por bulgaraj anarkiistoj), Italio (Persekutoj kaj arestigoj), Brazilio (persekutoj), Sud-Amerika kroniko (la tragedia de Inquique, la faŝismo en Ĉilio, la situacio ed la revolucia movado en Peruo, la Panamokonferenco), de Diego Abad de Santillan
  • Laborbataloj en Germanio (lokaŭtoj ; viktimoj de la laboro) de J.R., Mhm ;  Laborista movado en Belgio, de Brusela liberecana grupo ; El Ĉehoslovakio, enkonduko de la Gent-a sistema, Per “Ino”.

TUTMONDA LIGO DE SENŜTATANOJ

  • Al la kunlaborantoj de L.L.
  • Konferenco de TLES-anoj, de J.R., Mhm
  • Kelkaj punktoj
  • Tradukantoj serĉataj, de Hans Manske, TLES-Sekretario por Germanio
  • Ĉu TLES vivos ?, Garaŝin
  • Kiel ni organizu nian ligon kaj ties gazetarservon ? de J.R., Mhm
  • Eldona komisiono, TLES vivos, de F. Costa, Redakciaj Respondoj

Bibliografio : la liberecana gazetaro, El la anarkiista movado en Argentina : mallonga bibliografía noto el la jaro 1925, Meksico en la jaro 1925, Hispanio 1925 (Multatuli) ; Ni notas.

Korespondado, anoncoj (La Anarkiista enciklopedio, internacia ligo de liberpensuloj)

Prescio : C. Janiszewski, Berlin SO 26. Elisabethufer 28/29

LIBERA LABORISTO 1925 Decembro no 3

 

Posted in ANARKIO, Azio ( Ĉinio - Japanio – Koreio ), Enkarcerigitaj revoluciuloj en Ruslando, FAU, Germanio, ILA, Rudolf Rocker, Rusio, TLES, Ĉinio | Leave a comment

LIBERA LABORISTO – 1ª Jaro, Aŭgusto 1925 N°1

LIBERA LABORISTO

Oficiala organo de Tutmonda Ligo de Esperantistaj Senŝtatanoj <TLES>

Redaktejo : J.M. Esperanto  9, rue Louis Blanc, Paris X

1ª Jaro   Aŭgusto 1925  N°1

 

  • Kiuj ni estas kaj Kion ni volas (La iniciatintoj)
  • La moderna anarkiismo (ALIZ)
  • La batalo pro la ĉiutaga pano (de Rudolf Rocker, Tradukis L. Heinrichs, M.-Gladbach.) – Pri Klasbatalo, La batalo pro la ĉiutaga pano (…).
  • Anarkiismo sindikalismo kaj antimilitarismo en Aŭstrio. (de Pierre Ramus)
  • La Ĝenerala laborista unió (Unuec-Organizajo) Germana : 1. La revolucia laborista movado dum la milito (1914 – 1918) (“Ino” – Internacia Informservo de la Ĝenerala laborista unió (Unuec-Organizajo) Germana)
  • Post la republikestra baloto en Germanujo (per “Ino”)
  • La IIa congreso de Internacia Laborist-Asocio.
  • Salutleteroj de senaŭtoritataj Esperantistoj al la IIa congreso de Internacia Laborista Asocio en Amsterdam : Berlina grupo de anarki-sindikalistaj Esperantistoj (TLES.-anoj) : Bruno Lewandowski, Bernhard Czeppan, Alfred Jlan, Artur Bolle, Hans Manske ; New York : Th. Weder
  • El Japanio : du anarkiistoj mortis en japanaj malliberejoj (G. Murâki, K. Goto) ; Kontraŭstaro je legprojektoj pri laborista movado kaj revolucia movado.
  • La ruĝa reakcio, El Bulteno de l’Unigita Komitato por la helvo al enkarcerigitaj revoluciuloj en Ruslando : La trakika procesio ; Novaj sciigoj el ruslando (Liveritaj speciale por Libera Laboristo flanke de Unuigita Komitato [membro de TLES]) ; Protesto [SAT]
  • Vivu la milito (de Bruno Vogel, tradukis de Haĉjo) : La reformacio
  • Metamorfozo (el “Freie Menschen”, Nr. 1., Tradukis : L. Heinrichs, L.-Gladabach.)
  • Ve al afero … (Verkis : Ernest Crosbu. Tradukis : L. Heinrichs, L.-Gladabach.)
  • Tutmonda Ligo de esperantistaj Senŝtatanok : Provizora statuto de T.L.E.S.
  • Enketo pro dusemajna follo. (Eld. Kom.)

Prescio : C. Janiszewski, Berlon SO 26. Elisabethufer 28/29

LIBERA LABORISTO 1925 Augusto no 1

Posted in Azio ( Ĉinio - Japanio – Koreio ), Enkarcerigitaj revoluciuloj en Ruslando, FAU, Germanio, NKL, Rudolf Rocker, Rusio, TLES | 1 Comment

La 8-an de januaro 2020 – Manifesto de ĝenerala striko en Bhopal (Barato).

La 8-an de januaro 2020 – Manifesto de ĝenerala striko en Bhopal (Barato).

Por observantoj en Barato kaj eksterlande: ĝeneralaj strikoj kiel ĉi tiuj estas plejparte voĉdonaj politikaj fasadoj koste de aŭtentikaj plendoj de laboristoj. La plimulto, se ne ĉiuj sindikatoj aniĝintaj al la “maldekstraj” partioj traktas siajn laboristojn kiel infanojn en ĉi tiuj manifestacioj, kiuj regas ilin pli severe ol en sia laborejo.

Estas iuj sendependaj sindikatoj, kiuj estas malpli aŭtoritataj, sed preskaŭ neniu vere demokratia laborista organizo. Ni laboras por ŝanĝi tion.

Muktivadi Ekta Morcha-AIT (Amikoj de la AIT en Barato)

MUKTIVADO 2020-01-08 Bhopal

Posted in Hindo, Laborista Solidareco | Leave a comment

Pri murdo de irana ŝtata teroristo per usona ŝtata teroristo

Deklaro de la irana kolektiva “anarkiisma epoko” pri murdo de irana ŝtata teroristo

Qasem Soleimani delonge turmentis la homojn kaj ni gratulas la postvivantojn de liaj krimoj en Mezoriento, precipe en Sirio, Irako kaj Jemeno. Kaj dum ni estas feliĉaj al la morto de ĉi tiu militkrimulo, ni deklaras nian fortan opozicion al la ebleco de ŝtata milito (inter usona ŝtata terorismo kaj irana ŝtata terorismo)

 

Antaŭ kelkaj horoj, Qasem Soleimani, unu el la plej altrangaj militaj oficialuloj en la irana registaro, respondeca pri Mezoriento, estis mortigita en Bagdado laŭ rekta ordono de Donald Trump.

 

Qasem Soleimani estis genocida viro, kiu mortigis milojn da viroj, virinoj kaj infanoj en la konfliktoj en Sirio, Irako kaj Jemeno. Li gvidis sieĝojn [de ribelaj urboj] nome de Assad kaj rekrutis afganajn rifuĝintojn en Irano, inkluzive de multaj infanoj, por morti en la siria civila milito. Ĉi tiu ŝtata murdo estis farita de Usono en la evidenta intereso de la elekta kampanjo de Donald Trump kaj kio estis farita ne kaj ne estos en la intereso de la homoj de la Proksima Oriento. .

Malgraŭ multa agitado kaj polemiko de la islama reĝimo pri siaj sekurecaj kaj inteligentaj kapabloj, ni vidas, ke fakte ĉi tiu reĝimo ne kapablas subteni sian plej gravan transnacian forton kaj Qasem Soleimani estis murdita tuj ke Usono decidis forigi ĝin.

Unuflanke, la malboneco de la krima islama reĝimo fariĝis pli ŝajna kaj, aliflanke, ĝi ankaŭ montris la koruptan naturon de usona ŝtata terorismo, kiu ne zorgas pri la vivo de siaj propraj civitanoj nek tiu de la homoj de la Proksima Oriento – ĉar alie tra la jaroj tiuj iranaj ŝtataj teroristoj povus facile esti trakaptitaj.

Ni reasertas, ke la nuntempa Mezoriento estas formita de militoj, masakroj, movo kaj malsato pro religiaj fanatikuloj kaj teroristoj unuflanke kaj enmiksiĝo de internaciaj kapitalistoj kaj iliaj subtenantoj (orienta imperiismo kaj aliflanke).

Ni esperas, ke ĉiuj ĉi tiuj religiaj teroristoj estos mortigitaj kiel eble plej baldaŭ, kaj ke ĉi tiuj murdaj registaroj estos detruitaj tiel, ke la homoj de Proksima Oriento povos vivi en paco kaj prospero.

en la angla /  franca / hispana : http://blog.cnt-ait.info/post/2020/01/04/ASSASSINAT
Posted in Ateismo, Irano, kontraumilita, Uncategorized | Leave a comment

SOHEIL ARABI: ANARKIISMO ESTAS FORFLUGI POR CXIAM

Letero de SOHEIL ARABI, la anarkiosindicalista politika malliberulo, en la kavoj de la kalumnia Evin-malliberejo, norde de Teherano, Irano:

Anarkiismo signifas flugi por ĉiam.

De la momento kiam ni malfermas niajn okulojn al ĉi tiu mondo, de ĉiuj flankoj, reto de religio, nacieco, lingvo, “raso” kaj seksismo estas ĵetita sur nian inteligentecon, kiel malhelpo por nia fuĝo.

Kiam vi parolas al mi pri religio, raso, lingvo kaj superstiĉo, mi provas konstrui flugilojn el ĉi tiuj retoj por flugi al la senfina liberaj pensmaniero de la menso.

Ĉar fariĝi anarkiisto komenciĝas rompante normajn strukturojn. Ĝi estas ekstreme malfacila kaj multekosta. Sed eĉ pli malfacila estas resti anarkiisto.

Fakte ĉiuj kuraĝaj birdoj forflugi al malproksimaj cellokoj; sed unu tagon ili finas interrompi sian fuĝon kaj ne plu povas rekomenci ĝin. Do ili sidas sur alta arba branĉo aŭ sur granda roko. Kiu alia povas diri, ke ne plu ekzistas senfina libereco? Kiu alia povas diri, ke ili flugis, kiom ili povis? Ne estas birdoj kapablaj flugi por senfina eterneco.

Anarkiismo estas birdo, kiu moviĝas kontraŭ la fluo de demarkataj trajtoj nomataj destino kaj juro. Ĝi rompas la strukturon de la normo, ĝi iras kontraŭ potenco kaj tiel konkeras la mondon kaj kreas ŝanĝon.

Anarkiismo disvolviĝo ne kreiĝas ia ajn hazarde, sed ĝi estas produktita de la malfacila vojo de la liberecana batalo

Soheil Arabi [malliberejo Evin], La5-an januaro 2020

Posted in Ateismo, Irano, Ruĝa kaj Nigra Solidareco, Solidareco kun Soheil ARABI (Irana Anarkiisto) | Leave a comment

LA ANARĤIISTOJ (Nomoj ne bone kontrolataj)

Ĉu la anarĥiismo estas laŭmoda ? Oni povus kredi tion se oni observas la obsedon de la polico kaj de la komunikiloj pri la „aŭtonomaj anarĥiuloj”, aŭ la multajn ruĝajn-nigrajn flagojn en la ribelado de la greka junularo. Sed kio envere estas anarĥiismo ? Ĉu temas pri teoria kadro, kiel tiu ellaborita de Pierre-Joseph Proudhon, kies ducentjariĝon oni festas ĉi-monate (vidu Edward Castleton : La nefrekventebla Pierre-Joseph Proudhon) ? Ĉu prefere konsideri la ideologion de organizaĵoj kiel la hispana Nacia Konfederacio de Laboro (CNT) aŭ la japanan Zenjiren, engaĝitaj en la bataloj de sia epoko ? Aŭ ĉu oni parolas pri pli malklara pensofluo kiu nutras sociajn kaj kulturajn luktojn implusante al ili jen iom da radikaleco, jen iom da kontraŭaŭtoritatismo (vidu Claire Auzias : Kontaĝa malobeo) ? Cetere eĉ tiom ke multaj maldekstraj gvidantoj uzas ĝin por oportune nomi sin „liberecaj” (vidu la ĉi-suban artikolon). Envere ĉiuj ĉi dimensioj kombiniĝas. Jen kio eble klarigas la okulfrapan kontraston inter la numera malmulteco de la anarĥiistoj en la plej multaj de niaj socioj kaj la persista bela muziko de iliaj ideoj.

de Jean-Pierre GARNIER

DUM LONGA TEMPO, la terminoj „anarĥiisto” kaj „liberecana” estis nedisigeblaj laŭ la aktivuloj kiuj uzis ilin por difini sian pozicion en la politika kampo, aŭ, pli precize, ekster kaj rompinte kun ĝi kiam ĝi estis konfuzata kun la partipolitika sceno. Same estis por tiuj kiuj kontraŭbatalis aŭ malaprobis ilin : krom la oficialaj gardistoj de la burĝa ordo, la membroj de la aliaj partioj, ĉu maldekstraj aŭ dekstraj, la ĵurnalistoj de ia ajn tendenco kaj la „publika opinio”, formata de ili, unuanime metis anarĥiistojn kaj liberecanojn en la saman sakon.

Nuntempe tiu asociado de vortoj perdis neniom da ĝia efiko por la koncernatoj, eĉ se ili insistas precizigi, kiel ili faris ĉiam, kiel kaj kial tiuj nomoj tamen ne estas sinomimaj. La anarĥiismo, memorigas ili, havas kiel dinamikon kaj horizonton la kolektivan mememancipiĝon de la laboristoj fronte al la potencoj kiuj subpremas kaj ekspluatas ilin, kiu implicas la memliberiĝon de la individuoj – jen la liberecana flanko – fronte al la institucioj, normoj kaj kredoj kiuj fremdigas ilin. Sed la tiel esprimita distingado inter la du nocioj nur pli bone reliefigas ties semantikan kaj politikan komplementecon. Jen pro kio la franca semajngazeto de la Anarĥiista Federacio konservis sian titolon : La liberecana mondo [1].

Aliflanke, ekster tiuj malgrandaj rondoj por kiuj la ekzisto de la ŝtato restas pli ol iam ajn atenca al la liberecoj kiujn ĝi devus garantii, ŝajnas ke, jam de kelka tempo, la kuplaĵo anarĥiista-liberecana ne estas plu memkomprenebla. Eĉ pli : se legi aŭ aŭdi tion kio ordinare skribiĝas kaj diriĝas pri la temo, temas pri aliancado de strangaj vortoj. Fariĝis kutima, inter la politikistoj, la pagataj intelektuloj aŭ en la merkata gazetaro, kontraŭmeti dupoluse la nociojn anarĥiisto kaj liberecano. Unuflanke, la anarĥiismo tendencas nuntempe anstataŭi , kun helpo de la „batalo kontraŭ la terorismo”, la pereintan komunismon – aŭ pli ĝuste tion kion oni komprenis kaj komprenigis tia – kiel figuron de la Malbono apud la islama integrismo ; aliflanke, la epiteto „liberecana” fariĝis tre alte taksata kultura kaj komunikila kvalitomarko por ĉiaspecaj kaviarribeluloj [2] por farbi pr kontraŭkonformisma verniso sian defendon de la establita ordo. [3]

„Nihilisma ĥaoso”, asertas la kontraŭuloj, „ordo sen potenco” respondas la partizanoj

TIU DUOBLA PROCEZO de diabligo kaj de neŭtraligo ne estas tute nova. Komence de la 20-a jarcento, la anarĥiismo estis tiom pli facile identigita al terorismo, ĉar la „propagando per faktoj”, farata ĝianome, kondukis, en Rusio, Francio kaj aliie, al atencoj same impresaj kiel mortigaj. Pli ĝenerale, la anarĥiismo elvokis longtempe – ĝis en la laborista movado, el kiu ĝi naskiĝis – nihilisman socian ĥaoson ege malproksiman de la koncepto pri socia vivo kiun la geografiisto Elisée Reclus resumis en la formulo : „Ordo sen potenco” [4]

Paradokse, la anarĥiismo suferis flanke de la monduma kritiko, alian lingvan kripligon, sed en inversa direkto, por valorigi artistojn kaj verkistojn kiuj opiniis sin kapablaj „skui la burĝajn estetikajn kodojn”. Tiel okazis kun la protagonistoj de la movado Dada kaj poste kun la „surrealisma revolucio” ĝis la „malkvieta” kinartistoj de la Nova Ondo [5] kaj certaj postmilitaj reakciaj romanverkistoj aŭ eseistoj kiuj pretendis esti „dekstraj anarĥiistoj”. Poste, la kvalifiko „liberecana” anstataŭis ĝis, speciale en la kampo de kanto (Georges Brassens, Jacques Higelin, Renaud …) aŭ kun la alveno de la „demonecaj” verkistoj de la franca nova krimhistorio (Jean-Patrick Manchette, Frédéric Fajardie, [Jean-Bernard Pouy] …). Disigita de anarĥiismo forpuŝita al la pereintaj doktrinoj de socia transformado [6] (Robert Laffot, Parizo, 1997) kiu ŝajnis rekte devena el usona novkonservativa „pensfabriko”.]], la nomo „liberecana” poste akompanis liberigon de moroj kaj spiritoj kiu bone kunvivis kun la liberaligon de la ekonomio, tiom ke ĝi naskis tiun oksimoran mutaciulon : la „liberal-liberecanon”.

Antaŭ ol fariĝi koncepto, en la reklama senco de la vorto, tiu formulo estis akuzo lanĉita de sociscienculo de la Franca Komunista Partio (FKP) por draŝi la alvenon de „delogo-kapitalismo” samtempe socie subprema kaj societe permesema – tiu neologismo estis metita en la ideologian cirkviton iom poste -, kaj la dekstriĝo de la gvidantoj de la ribelo de majo 1968 kiuj konservis el la revolucio nur tiun de la subjektivecoj. [7] Ilia plej videbla reprezentanto estis nenia alia ol s-ro Daniel Cohn-Bendit. Pretendante la sigelon de „liberal-libereca”, li transformiĝis al la valoriga varinsigno de ekologia-socia reformismo kiu ebligas al li plentempe ofici en la sino de la politika-komunikila potencularo kiel maltipa profesiulo de la reprezentantaro.

Li estas en bona kompanio. Ĉar ankaŭ sub la liberal-libereca ŝildo alia elsaviĝinto de la „klasmilito”, Serge July, lanĉis en majo 1981 la novan koncepton de la gazeto Libération. Kun nova aspekto por esti „senhezite moderna”, la taggazeto sekvas linion inspiritan, laŭ sia direktoro, de duobla heredaĵo : tiu, liberala, de la filozofoj de la klerec-jarcento ; kaj tiu, liberecana, de la kontraŭaŭtoritataj studentoj de Majo 68. Inter tiuj du periodoj de intelekta dismoviĝo, malluma malpleno, por ne diri nigra truo, laŭ la memortruoj de la Orvela 1984 : jarcento kaj duono dum kiu impetis la laborista movado kaj, kun ĝi, la ideoj kaj idealoj kiuj helpis ĝin disvolviĝi. Alivorte, la antikapitalismo, kiu efektive ne estis laŭmoda en la momento kiam la reganta maldekstro pretiĝis rehonorigi la merkaton, la entreprenon kaj la profiton.

Fakte, ene de la „dua maldekstro”, kiu fine sukcesis trudi siajn vidpunktojn al la Socialista Partio (PS laŭ la franca mallongigo), oni konkursis pri kiu plej alte hisas la liberal-liberecan flagon. Dum la 1980-aj jaroj, la homoj ĉirkaŭ Laurent Fabius kaj tiuj ĉirkaŭ Rocard, grupiĝintaj en la asocio Rouleau de printemps, interkonsentis, spite al siaj ceteraj disopinioj, forviŝi la ĝenan socialisman pasintecon profite al „modernigo” de la ekonomio, kun la „rigoro” [8] kiun ĝi trudis, kompensata de la „libereca ekflorado de kreemaj kaj novigaj vivmanieroj” siavice ankaŭ „liberigitaj el la arĥaismoj kaj malviglecoj de pasinta epoko”.

Tio estis ankaŭ la opinio de Alain Minc, kiu, inter sesio en la estraro de la entrepreno Saint-Gobin kaj alia de la Fondaĵo Saint-Simon, uzis kaj misuzis en siaj komunikilaj prezentadoj la nomon liberal-libereca por priskribi la plezurojn de „sesdek-oka kapitalismo” [9].

Kun la fluo de la jaroj, stampitaj ĝuste per la akriĝo de malegalecoj, de malstabileco kaj malriĉeco, la kunmetaĵo liberal-liberecana iom post iom perdis kredindecon, tamen sen ke revigliĝis la kuplado de „liberecaneco” kaj „anarĥiismo”. Male, la diseco de tiuj du nur grandiĝis. Dum tiu lasta estis pli kaj pli krimigata, kun la reapero de bataloj bazitaj sur la rekta ago kiel reago al la akriĝo de amasa marĝeniĝo kaj al la akriĝo de la subpremo, la liberecana pozicio – por ne diri pozo – ĝuis grandan furoron en la politika-komunikila komplekso. Pri tio atestas la grandiĝanta aŭreolo de la filozofo Michel Onfray, kies „hedonisma kaj ateisma individuismo” povis kaŭzi iluziojn inter la anarĥiistoj, malgraŭ lia publike deklarita deziro je „liberecana mastrumado de la kapitalismo”.

La indiferento de la anarĥiistoj pri la pli aŭ malpli malĝustaj alproprigoj de la kvalitomarko „liberecana” povus mirigi. Estas vere ke ili mem ne estas la lastaj kiuj donas ĝin al artistoj aŭ al verkoj kiuj „ĝenas” jam apenaŭ nur la verajn reakciulojn. Sed ili respondas ke estus kontraŭ la principoj kiujn entenas tiu kvalitmarko se oni volus transformi ĝin en patentitan markon. Kaj, aldonas ili, ĉu la alproprigoj kaj deturnadoj, kiujn ĝi suferas, ne pruvas fine ke la liberecana batalo gajnas popularecon ? Sen vidi ke ĝi multe perdas de ĝia kritika radikaleco kiam ĝi estas akaparita kaj sorbita de individuisma kaj depolitikigita kulturismo.

En tiu registro, pere de la socisciencisto Philippe Corcuff, irinta de la PS al la Ligo Komunista Revolucia (LCR laŭ la franca mallongigo] post ĉirkaŭvojo ĉe la Verduloj, la liberecana referenco estis nun kuplita al sia malo, la socialdemokratio, unu el la plej solidaj pilieroj de la kapitalisma ŝtato. [10] S-ro Olivier Besancenot, proparolanto de la [Nova Partio Kontraŭkapitalisma] (NPA laŭ la mallongigo en la franca] siavice referencas al Roza Luksemburgo, sed ankaŭ al Louise Michel kaj al la „revolucia anarĥiisto” Reclus, pri kies reeldono de prelego li antaŭparolis. Cetere li ne hezitis alglui la kvalifikon „liberecana” al iu alia, malpli kompromitita kiel „socialdemokrata”, sed ankaŭ same opona, per tio ke li reklamas sin samtempe „gevarista kaj liberecana”. Nu, se oni povas danki al la „Ĉe” ke li faris la kontraŭimperiisman batalon riske de sia vivo, oni vane serĉus en lia personeco kaj lia agado ian ajn spuron da kontraŭaŭtoritatismo.

Restriktita al la vivmaniero, la „malobeo” partoprenas en la renovigo de la sistemo

TIU „LIBERECANA” ONDO, okazinta antaŭ nelonge en Francio, eĉ en la rondoj ne tre akceptemaj pri formoj de rifuzo kaj de rezistado kiujn tiu vorto signifas ordinare, kontrastas strange kun la duobla punpostulo kontraŭ la anarĥiismo, miksita kun vorto supozata emfazi la danĝerecon en formo de zorgiga „anarĥiisma-aŭtonoma” movado aperinta antaŭ nelonge en la policaj raportoj. Unuflanke ĉiaspeca kulturismado, aliflanke sistema krimigo. Tamen, se atente rigardi, estas nenio miriga, ĉar la du procezoj estas ligitaj.

En kunteksto de politika kaj ideologia restaŭrado ili konkure kontraŭmetas la „socialon”, asimilitan al varbado kaj unuformigo, al la „societalo”, loko de ĉiaj „liberiĝoj”, por bone montri ke la submetiĝo al la „ekonomiaj trudoj” implicas nenian rezignon pri la iamaj kontestaj valoroj. Zorgante nun ĉefe pri sia tuja persona disvolviĝo, la „liberecana” nov-etburĝulo forrifuzas ĉian perspektivon de kolektiva mememancipiĝo, perceptata kiel minaco kontraŭ la demokratio kaj al la jurŝtato.

Restriktita al la vivmaniero komprenata kiel vivstilo, la nekonformeco havas do jam nenian kialon kritiki la normojn kaj oficialajn kodojn ĉar ilia individua „malobeo”, instituciigita, subvenciata kaj enigita en la profitsistemon, partoprenas nun en la renovigo de la kapitalisma regado. Kompense, kun la aprobo, ĉu brua aŭ silenta, aŭ almenaŭ kun la silento de la profitantoj de tiuj liberalecoj, la registaroj povas malpermesi kaj subpremi ĉian batalon, ĉian konduton, eĉ ĉian parolon kiuj povus ĝeni tiun regadon. Alivorte, la novliberecanoj aldonas nur la nemalhaveblan noton „nov” al firmiĝinta konservativismo.

Jean-Pierre GARNIER.

Tradukita de: Vilhelmo Lutermano el la franca.

 

[1] En la originalo : Le Monde libertaire. -vl

[2] Esprimo, paralele al „kaviarkomunisto”, „kaviarrevoluciulo” por signi homon kiu vivas komforte en la aktuala soci-politika sistemo kaj nur ŝajne aŭ ne serioze kontraŭbatalas ĝin. -vl

[3] Ni memorigu ke la neologismo „liberecana” [france : libertaire] aperis fine de la 1850-aj jaroj el la plumo de la anarĥiisto Joseph Déjacque, kiu ne ĉesis denunci la kompromisojn kaj la kompromitiĝojn de la tiutempa respublikana etburĝaro.

[4] France : „L’ordre sans le pouvoir”.Tio neniel signifas ke oni povas „ŝanĝi la mondon sen preni la potencon”, kiel pretendas certaj ĉefpensistoj de la alimondismo. Unue, ĉar ja necesas forigi ĝin de la burĝaro por ŝanĝi la mondon ; poste ĉar la povo ŝanĝi ĝin ekskludas, por la anarĥiistoj, ke ĝi povu funkcii „sur la popolo” ĉar estas ĝuste tiu kiu, memorganizite, tenas la potencon anstataŭ delegi ĝin.

[5] Originale : la Nouvelle Vague. -vl

[6] La malnovaj anarĥiistaj eminentuloj kelkfoje donas facilan okazon al tiu forpuŝo. Enŝlimiĝintaj en kultado de la grandaj antaŭuloj kaj de pasintecaj polemikoj – Proudhon- Bakunin kontraŭ Markso-Engelso -, reduktante la marksan pensadon al la aparata marksismo (partieca aŭ ŝtateca), ignorante la elstarajn pensulojn de la liberecana komunismo (Anton Pannekoek, Otto Rühl, Paul Mattick …), ili, per ĝisosta kontraŭmarksismo, alvenas al tio ke ili delasas la materiisman analizon de transformadoj de kapitalismo kun la risko jam nenion kompreni pri tio kaj kelkfoje ke ili donas krediton al la konjektoj de iuj siaj fipartianoj. Ekzemple Stéphane Courtois, invitita diskuti pri la malsukceso de la revolucioj en la librejo de la Anarĥiista Federacio, surbaze de Nigra Libro de la komunismo[[Originale : Libre noir du communisme. -vl

[7] Michel Clouscard, Neo-fascisme et idéologie du désir [Novfaŝismo kaj la ideologio de la deziro], Denoël, Parizo, 1973, kaj Le Capitalisme de la séduction [La delogo-kapitalismo], Editions sociales, Parizo, 1981.

[8] En la senco de rigora ŝparo kaj restrikto de ŝtataj servoj kaj helpoj. -vl

[9] Laŭ la maldekstra student-ribelo de majo 1968 en Parizo, Berlino kaj aliaj landoj. -vl

[10] Philippe Corcuff, „Pour une social-démocratie libertaire [Por liberecana socialdemokratio]”, Le Monde, 18-a de oktobro 2000.

Posted in ANARKIO | Leave a comment

Ni iru tiuflanken. Ŝajnas malpli danĝere …

Aucune description de photo disponible.

L’image contient peut-être : une personne ou plus, personnes assises et plein air

Posted in Uncategorized | Leave a comment