ĈE DU LINGVAJ EKSTREMOJ

Mikaelo Onfrajo (Michel Onfray)

ĈE DU LINGVAJ EKSTREMOJ

Antaŭparolo por la esperanta eldono de Traktaĵo pri ateologio

JPEG - 19.3 kb

En la komenco estis Babelo, ĉiu ja konas la rakonton : la homoj parolas ununuran lingvon, la lingvon de la unua el ili. Ili projektas konstrui grandegan turon, destinitan por atingi la ĉielon. Tia arkitekturaĵo hipotezas, ke la homoj, tiam loĝantaj en la sama elemento kiel Dio, iĝos ties egaluloj. Tiu Prometea volo agas kvazaŭ avataro de la origina peko, ĉar enmordi la frukton de la arbo de la sciado signifas ĉion scii pri ĉio, alivorte, ankaŭ ĉi-okaze egaligi sin kun Dio. La gesto de Eva ricevis punon, ĉiu memoras tion, ĉu ne… Punon ricevis ankaŭ la konstruantoj de Babelo : per la konfuzo de la lingvoj.

Dio, kiu estas amo – tion ni memorigu al tiuj, kiuj emus ĝin forgesi – malsupreniras sur teron por konstati per propraj okuloj la arogantecon de tiuj homoj. Dio diras : « Jen estas unu popolo, kaj unu lingvon ili ĉiuj havas ; kaj jen kion ili komencis fari, kaj ili ne estos malhelpataj en ĉio, kion ili decidis fari. Ni malleviĝu do, kaj Ni konfuzu tie ilian lingvon, por ke unu ne komprenu la parolon de alia. » Kaj Javeo, disigis ilin, de tie sur la supraĵon de la tuta tero, kaj ili ĉesis konstrui la urbon (Genezo, 11, 6 – 7). Efike, ĉu ne, por semi malpacon ?

De tiam ja aperis lingvoj, sed precipe nekomprenebleco inter la homoj. Sekve de tio, la nuna multeco de la idiomoj rezultigas malpli riĉiĝon ol ontologian kaj politikan malriĉiĝon. Oni do komencis uzi lokajn dialektojn, kio estas rigardata nun de iuj kiel nesupereblaĵo. Tiuj kiujn mi celas estas « naciistoj » aŭ regionaj sendependistoj, kiuj konsideras lingvon kiel identigilon, kiel rimedon por fermi sin en sian memon, kiel universalan militmaŝinon, alivorte kiel batalilon kontraŭ-respublikan – en la etimologia senco de la vorto res respublica, nome publika afero.

PNG - 106.7 kb

Tiom pli ke la politike laŭmoda parolo ofte prisilentas tiun informon, ke ekzistas ne nur unu korsika lingvo, nek nur unu bretona lingvo, sed ja pluraj korsikaj aŭ bretonaj dialektoj, el kiuj ĉiu aparte respondas al strikte limigita geografia areo, kiun difinis la homa paŝlongo en tempo, kiam la motoro ankoraŭ ne estis elpensita. La mito de unika lingvo, korsika aŭ bretona, simias tiun jakobenismon, kiun tamen malŝategas la partianoj de la regionaj lingvoj. Fakte tiuj lingvoj estas dismetiĝintaj en dialektajn fakojn – mi havis korsikajn amikojn, kiuj konfesis post drinko, ĉar en vino kuŝas vero, ke ŝafisto el Korsika Kabo ne parolas la saman lingvon kiel ŝafisto el Pertusata Kabo. Babelo, Babelo…

Regiona lingvo forpuŝas fremdulojn. Ĝi funkcias kiel Troja ĉevalo de la ksenofobio, alidire – ĉar necesas precizigi la aferon – de la malamo al fremdulo, al tiu kiu ne estas denaska ĉi-tieulo. Same kiel besta specio, ankaŭ lingvo obeas al bezonoj ligitaj kun tempa kaj spaca medio ; kiam malaperas tiuj bezonoj, la lingvo mortas. Celi pluvivon de morta lingvo senigita de la lingvistika biotopo, kiu ĝin ekzistebligis estas mortokulta entrepreno. Estas kvazaŭ, sur la biologia kampo, oni volus realklimatigi dinosaŭron en la parizan kvartalon Défense…

PNG - 108.2 kb

Ĉe la flanko kontraŭa al tiu de lingvo de enfermiteco, de lingvo loka, etmensa, ksenofobia, staras lingvo de malfermiteco, lingvo tuteca, vasta, kosmopolita, universala : Esperanto. Ĝi estas kreaĵo de Ludoviko Zamenhof, judo el Bjalistoko, urbo tiam situanta en Rusio – en Pollando, hodiaŭ. En tiu urbo, kie la juda komunumo vivis najbare de poloj, germanoj, belorusoj, ne mankis la okazoj por reciproke ne kompreni sin. Dio tiam povis sin gratuli pro sia fifaro. Fine de la 1870aj jaroj, komence de la 1880aj, Esperanto celas do revenon al la Babelo de antaŭ la dia kolero.

En la tempo, kiam la mito de adama lingvo ŝajne lasas lokon al la realeco de flughavena angla lingvo, parolata de milionoj da individuoj, oni komprenas, ke la lingvo de Ŝekspiro, kripligita, amputita, misformita, torturata, sennervigita, povas tamen triumfi, ĉar oni postulas de ĝi nur tion, ke ĝi estu lingvo por komerco. Ĝi estas dominanta lingvo, nur ĉar ĝi estas la lingvo de la dominanta civilizacio. Scipovi la anglan, eĉ malbone, egalas scipovi la lingvon de la Imperio. La biotopo de la angla havas la nomon dolaro.

Sed tiu lingvo funkcias ankaŭ kiel tutplaneda regionismo : ankaŭ ĝi estas lingvo de fermiteco, konvena por limigita mondo, mondo de negoco, de profitemismo, de aĉet- kaj vendofluoj de homoj, varoj kaj posedaĵoj. Tio klarigas, kial Esperanto estas konkreta utopio, komparebla kun la projekto pri universala paco de la abato de Saint-Pierre [1], ideoj kies biotopo estas ne la havo sed la esto – kaj pli precize la esto en kuneco, celanta interŝanĝon nur de nemateriaj valoraĵoj.

JPEG - 39.8 kb

Hitlero ne subtaksas la danĝeron, kiam, en Mein Kampf, li nomas Esperanton « internacia lingvo de la judoj », absurdaĵo do por tiu defendanto de la germana lingvo, loka lingvo por miljara Imperio, lingvo de la filozofio por Heidegger… Por la grekoj de la Antikveco, kiu parolas greke, tiu estas greko, sen konsidero al ties lando aŭ raso. Heraklito el Efezo, Aristipo el Cireno, Epikuro el Samoso, Diogeno el Sinopo, loĝas en unu sama lingvo, eĉ se iliaj teritorioj estas disaj kaj situas en la nunaj Turkio, Libio aŭ Grekio.

Kiel loĝlokon, Esperanto proponas lingvon universalan, kosmopolitan, tutecan ; ĝin fundamentas malfermiteco, akceptemo, vastanimeco ; ĝi volas la finon de la lingvokonfuza malbeno kaj la alvenon de idiomo kapabla forigi la nekompreneblecon inter la popoloj ; ĝi proponas konkretan geografion de la konceptoj, kiel antitezon al la religio de la teritorioj ; ĝi privetas la eston kiel genealogion de sia ontologio, kaj ne la havon ; ĝi estas aspiro, por la tuta homaro, al iu nova Perikla Grekio ; ĝi estas ateisma Prometea strebo, ne por ke la homoj egaligu sin al la dioj, sed por ke ili elturniĝu sen ilia helpo, kio pruvos, ke la historion faras la homoj – ne la malon. Mi estas feliĉa kaj fiera esti tradukita en Esperanton.

http://satesperanto.org/CxE-DU-LINGVAJ-EKSTREMOJ.html

Vidu ankaŭ :
- la franclingvan version (minus la antaŭlasta paragrafo k lasta frazo), kiun Onfrajo publikigis en prestiĝa revuo La Mondo (Le Monde) en julio 2010, ĵus antaŭ la eldono de la libro far la eldonkooperativo de SAT, sur la retejo de SAT-Amikaro :
Le Monde – 11/12 juillet 2010 – Tribune de Michel Onfray : Les deux bouts de la langue
- prezenton de la libro Traktaĵo pri ateologio sur la retejo de la kooperativo
- recenzon de la Traktaĵo pri ateologio far Nikolao Gudskov’, aperinta en Sennaciulo n-ro 1263-1264, sep-okt 2010, p28-30.

===================

Les deux bouts de la langue, par Michel Onfray

Au commencement était Babel, chacun connaît l’histoire : les hommes parlent une seule et même langue, dite “adamique”, celle du premier d’entre eux. Puis ils se proposent de construire une immense tour destinée à pénétrer les cieux. Pareille architecture suppose que les hommes habitant le même élément que Dieu en deviendraient de facto les égaux. Cette volonté prométhéenne agit comme une autre formule du péché originel car, goûter du fruit de l’arbre de la connaissance, c’est savoir tout sur chaque chose, autrement dit, une fois encore, égaler Dieu. Il y eut une sanction pour le geste d’Eve, personne n’a oublié… De même pour celui des constructeurs de Babel : la confusion des langues.

Dieu qui est amour, rappelons-le pour qui aurait la fâcheuse tendance à l’oublier, descend sur Terre pour constater de visu l’arrogance de ces hommes. “Il dit : “Voilà qu’à eux tous ils sont un seul peuple et ont un seul langage ; s’ils ont fait cela pour leur début, rien désormais pour eux ne sera irréalisable de tout ce qu’ils décideront de faire. Allons ! Descendons et là, brouillons leur langage, de sorte qu’ils n’entendent plus le langage les uns des autres.” Et Yahvé les dispersa, de là, à la surface de toute la Terre, et ils cessèrent de bâtir la ville” (Gen. 11, 6-7) – où comment semer la discorde…

Dès lors, il y eut des langues, certes, mais surtout l’incompréhension parmi les hommes. De sorte que la multiplicité des idiomes constitue moins une richesse qu’une pauvreté ontologique et politique. On se mit alors à parler local, ce que d’aucuns célèbrent aujourd’hui comme le fin du fin. Je songe aux “nationalistes”, plus justement nommés “indépendantistes régionaux”, qui font de la langue un instrument identitaire, un outil de fermeture sur soi, une machine de guerre anti-universelle, autrement dit un dispositif tribal.

PNG - 106.7 ko

Précisons que le politiquement correct passe souvent sous silence cette information qu’il n’existe pas une langue corse, une langue bretonne, mais des dialectes corses ou bretons, chacun correspondant à une étroite zone géographique déterminée par le pas d’un homme avant l’invention du moteur. Le mythe d’une langue corse ou d’un unique parler breton singe paradoxalement le jacobinisme honni, car lesdites langues régionales sont compartimentées en groupe de dialectes – j’eus des amis corses qui, le vin aidant, oubliaient un instant leur religion et leur catéchisme nationaliste pour avouer qu’un berger du cap corse ne parlait pas la même langue que son compagnon du cap Pertusato ! Babel, Babel…

La langue régionale exclut l’étranger, qui est pourtant sa parentèle républicaine. Elle fonctionne en cheval de Troie de la xénophobie, autrement dit, puisqu’il faut préciser les choses, de la haine de l’étranger, de celui qui n’est pas “né natif” comme on dit. Or, comme une espèce animale, une langue obéit à des besoins relatifs à une configuration temporelle et géographique ; quand ces besoins disparaissent, la langue meurt. Vouloir faire vivre une langue morte sans le biotope linguistique qui la justifie est une entreprise thanatophilique. Son équivalent en zoologie consisterait à vouloir réintroduire le dinosaure dans le quartier de la Défense et le ptérodactyle à Saint-Germain-des-Prés…

PNG - 108.2 ko

A l’autre bout de la langue de fermeture, locale, étroite, xénophobe, il existe une langue d’ouverture, globale, vaste, cosmopolite, universelle : l’espéranto. Elle est la création de Ludwik Zamenhof, un juif de Bialystok, une ville alors située en Russie (en Pologne aujourd’hui). Dans cette cité où la communauté juive côtoyait celle des Polonais, des Allemands et des Biélorusses, les occasions de ne pas se comprendre étaient nombreuses. En ces temps, déjà, Dieu pouvait jouir de son forfait. Fin 1870-début 1880, l’espéranto se propose donc le retour au Babel d’avant la colère divine.

A l’heure où le mythe d’une langue adamique semble prendre la forme d’un anglais d’aéroport parlé par des millions d’individus, on comprend que la langue de Shakespeare mutilée, amputée, défigurée, massacrée, dévitalisée, puisse triompher de la sorte puisqu’on lui demande d’être la langue du commerce à tous les sens du terme. Vérité de La Palice, elle est langue dominante parce que langue de la civilisation dominante. Parler l’anglais, même mal, c’est parler la langue de l’Empire. Le biotope de l’anglais a pour nom le dollar.

Mais cette langue agit aussi comme un régionalisme planétaire : elle est également fermeture et convention pour un même monde étroit, celui des affaires, du business, des flux marchands d’hommes, de choses et de biens. Voilà pour quelle raison l’espéranto est une utopie concrète à égalité avec le projet de paix perpétuelle de l’abbé de Saint-Pierre, autant d’idées de la raison dont le biotope n’est pas “l’avoir” mais “l’être” – plus particulièrement “l’être ensemble” sans perspective d’échanges autres que de biens immatériels.

L’espéranto propose d’habiter une langue universelle, cosmopolite, globale qui se construit sur l’ouverture, l’accueil, l’élargissement ; elle veut la fin de la malédiction de la confusion des langues et l’avènement d’un idiome susceptible de combler le fossé de l’incompréhension entre les peuples ; elle propose une géographie conceptuelle concrète comme antithèse à la religion du territoire ; elle parie sur l’être comme généalogie de son ontologie et non sur l’avoir ; elle est le voeu d’une nouvelle Grèce de Périclès pour l’humanité entière – car était grec quiconque parlait grec : on habitait la langue plus qu’un territoire – ; elle est la volonté prométhéenne athée non pas d’égaler les dieux, mais de faire sans eux, de quoi prouver que les hommes font l’histoire – et non l’inverse.

Philosophe, Michel Onfray a fondé en 2002 l’Université populaire de Caen. Il est l’auteur d’une quarantaine d’ouvrages, dont “Le Crépuscule d’une idole. L’affabulation freudienne” (Grasset, 600 p., 22 €).

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Egiptio : Ĉesigu la amasbuĉadon kontraŭ la popoloj !

Ĉesigu la amasbuĉadon kontraŭ la popoloj  !

أوقفوا المجازر ضد الجماهير !

Stop massacres against masses !

Arrêtez les massacres contre les masses !

Alto a los masacres contra las masas!

===============

Murda ŝtato !

الدولة = هي القاتل

State = murderer

Etat assassin !

Estado assessino !

================

Vivu la revolucio !

! تحيا الثورة

Long life revolution !

Vive la révolution !

Viva la revolución  !

Posted in Egiptio, Laborista Solidareco, Ruĝa kaj Nigra Solidareco | Leave a comment

Anarkio (Informa Monata Bulteno de Anarkio – 06 – Februaro 2011)

Nia popolon estas sur densa atako de Ŝtato, de kapitalo kaj de religioj.

Kontraŭ tio atakon, nur nia organizado, nia unuiĝo ebligas alfronti tion malamikojn kaj ĝi konstrui unu nova socio.

Kaj la Esperanto estas la voĉo de tio libera kaj nova socio.

Se la angla idiomo estas tirana lingvo, Esperanto estas premata voĉo de nia popolon!

Vi klavas en la imago al elŝuti PDF . Bonan legon!

Posted in ANARKIO, BKL-ILA / COB-AIT, Brazio, Brosuroj, ILA | Leave a comment

Anarkio (Informa Monata Bulteno de Anarkio – 05 – Januaro 2011)

Informa Bulteno Anarkio 005 – Januaro 2011


La klasbatalo estas reala!

Nia popolon estas sur densa atako de Ŝtato, de kapitalo kaj de religioj.
Kontraŭ tio atakon, nur nia organizado, nia unuiĝo ebligas alfronti tion malamikojn kaj ĝi konstrui unu nova socio.
Kaj la Esperanto estas la voĉo de tio libera kaj nova socio.
Se la angla idiomo estas tirana lingvo, Esperanto estas premata voĉo de nia popolon!
Bonan legon!
Posted in ANARKIO, BKL-ILA / COB-AIT, Brazio, Brosuroj, ILA | Leave a comment

Anarkio (Informa Monata Bulteno de Anarkio – 04 – Decembro 2010)

La klasbatalo estas reala!

Nia popolon estas sur densa atako de Ŝtato, de kapitalo kaj de religioj.

Kontraŭ tio atakon, nur nia organizado, nia unuiĝo ebligas alfronti tion malamikojn kaj ĝi konstrui unu nova socio.
Kaj la Esperanto estas la voĉo de tio libera kaj nova socio.

Se la angla idiomo estas tirana lingvo, Esperanto estas premata voĉo de nia popolon!

Oni pretiĝas nia informa bulteno Anarkio numero 4 (kvar) – Decembro 2010, Elŝuti PDF ĉi tie (anarkio_004) !.

Ĉia helpo estas bonvenan, dankon!

 

http://anarkio.net/index.php?option=com_content&view=article&id=176%3Aanarkio-04&catid=34%3Aartikoloj&lang=en

Posted in ANARKIO, BKL-ILA / COB-AIT, Brazio, Brosuroj, ILA | Leave a comment

Kio estas revolucio ?

Jam estas tempo de defini ĉi tien kio estas reale revolucio, ĉi tiu revolucio kio burĝeco scias fari ĉifonfiguro, sama por grandajn numerojn laboristojn kaj kampulojn. La revolucio nenio pli estas, tamem, se neĝi maldelikatega akcidento ke limo la fina punkto de evolucia periodo kaj ĝi komencas alia evolucia periodo kun pli libero kaj bonstato. Kial havas revolucio? Ĉar sufokanta progreso, por ĝi malfermi vojo por si, ĝi estas deviganta detrui la obstakloj akumuladoj por socia klaso kies ĝi interesoj estas danĝeriganta. Ke ĝi forigas ĉi tiuj obstkloj, ĉi tiu malmulto krima kaj parazita kontraŭeco, sangavida kiam okazo se montriĝanta, kaj revolucio se revenos absolute senutila.

Al la ĝi esperi ke neniu surprizas ke ĉi tiu revolucio estos tiel pli fortega ju pli multaj kaj malfacilaj obstakloj ke ĝi estos superontas.

 Do, ĝi esta eraro kaj eraro dezirata por tiuj ke havas intereso em multobligi- ĝi diras ke proletaro, por malbona instinkto, ĝi konsentas em la fortega, ke “popola leono” bezonas ĉiam de burĝa sango. Se proletaro uzas fortego – multa malfrue kelkfoje – estas sole ĉar lia malamiko puŝas tio. Se “popola leono” faras verŝi burĝeca sango, ĝi estas ĉar tiu, por siaj akuratecoj, siaj krimoj kaj sia malspriteco, ĝi provokis tio laborantan replikon kaj ilin kondukitas al pacienca limo. Tiel kruela kiam ajn proletara reago, ĝi estas nepridiskuteble kaj ĉiam motivigato per la burĝeca konduto.

Bonvolu! Ke tio lasta haltu krii pro malmulta grato, ke ĝi restas sensenta al plendoj de ĝiaj suferantoj kiam ĝi humiligas kaj premegas, kaptas kaj mortigas ĝin. Ke ĝi se memorige bona, antaŭe ĝi malaprobi al fortega bezona unu tago aŭ unu momento, la jarcentojn de potencado, rabaĵo kaj do ĝi asertis ĝia fatala potenco.

Se la burĝeco voli socia paco, se ĝi povis vere abomeno per la fortega, se ĝi volas eviti revolucio, nenio pli facila. Sufiĉas ĝin – sed bezonos fari ĝin – ĝi rifuzi al ĝia klasa hegemonio, ĝi malaprobi militoj, ĝi fari la vera homaro oferanta ĉio ke ĝi incitas estroj kaj posendantoj agi kiel faras. Do, se kapitalismo decidis al ĝi fari tio necesegaj oferoj, homo estos morgaŭ viva realo, evolucio faros sen piedligilo kaj revolucioj estas pesinta. Malfeliĉe, ne ĝi estos tiel.

Kapitalismo nur cedos por la forto; la progeso nur antaŭeniros em kiel bezonaj fortoj por ĝi efektigi akuŝaj progresaj laboristoj. Ili persistos necesegaj per la tempo ke la embriigado transpasi estas malfruanta por malsuperega malmulto privilegiuloj, ĝi havas pretendemo rezervi por si ĉioj feliĉoj tio mondo. Kiel ĝi observas, revolucio nenio pli estas, en la realo, ke fortega ago sed tio bezonas ĝin, ĝi akcelas kaj deĵetas tra malfruanta forto, kiam momento venas evolucia marŝo estas tro malrapida. Revolucio estas ne io malinteligenta kaj neutile sangavida, mitologia aŭ mistika io kiam volas burĝaj historiistoj kaj sociologoj pagas per la kapitalismo.

Revolucio estas por evolucio kiel erupcio esta tiel por vulkano. Sed, ĝi estas pli facila eviti revolucio je vulkana erupcio. Ĝi sufiĉas por tio ke la homoj rekonas samaj aliaj homoj, tial homo ĉesos de esti lupo por homo, ke malaperos opresiaj kaj aŭtoritataj reĝimoj.

Solidareco kaj multuala helpo revenos moraj bazoj de nova socia ordo. Ne ĝi trompas tamen. Oni havas em intetelekto ke tiu resulto nur estos trafonta post bruta falo de aktuala reĝimoj per la solan, veran socian revolucion. Neniu havis povi, en la aktuala stato de aferoj, oni eviti tio, ĉar kiuj povas ne volas fari, malbona por ili.Ili havos plendprotesti sole de samaj ili. Ĝi nur se povas deziri unu afero, ke tio revolucio estas sufiĉa plena al ĝi esti lasta. Ĝenerala intereso adeptoj kaj klasaj kunlaboradoj de evolucio sem revolucio kaj socia aliformigo per reforma vojo, ke ĝi apogas tio ideoj en nomo de kapitalismo tra demokratio, ili scias ĝiaj limojn. Vi estos rektajn ke la revolucia tago kie ili ne aperos em ĝiajn frenestrojn por vidos pasi ĝi. Ili estos en la kontraŭa klaso. Kaj ideaj laboristaj defendantoj, oni faras fine votoj ke ilividas kun klareco, kaj nun, kiam ili estas veraj realismaj, kaj do, ili revenos al ĝia origina klaso kaj ni kunitaj per la libera lukto de nian popolon.

http://cob-ait.net/fosp/index.php/esperanto/11-tekstoj/6-revolucio

Posted in ANARKIO, BKL-ILA / COB-AIT | Leave a comment

Alparolo al la salajruloj, senlaboruloj, studentoj kaj senstabilistoj el Eŭropo

Alparolo al la salajruloj, senlaboruloj, studentoj kaj senstabilistoj el Eŭropo

PNG - 11.7 kb

Ni estas grupo da salajruloj de diversaj sektoroj (fervojistoj, instruistoj, komputikistoj…), da senlaboruloj kaj senstabilistoj. Dum la ĵusaj strikoj en Francio, ni kuniĝadis en Ĝenerala Interprofesia Kunveno, unue sur la kajo de trajnostacio (Stacio de l’ Oriento, Parizo), poste en ĉambro de la Laborborso. Ni celis kunigi plej vaste eble laboristojn el aliaj urboj parizregionaj. Ĉar ni estis lacaj pri la klaskunlaboro de la sindikatoj kiu kondukis nin plian fojon al malvenko, ni celis nin organizi memstare por provi unuigi la sektorojn strikantajn, vastigi la strikon kaj memmastrumi pere de la strikantoj niajn luktojn.

Al milito sociala de la kapitalistoj la laboristoj devas kontraŭmeti klasan lukton

En Britio, en Irlando, en Portugalio, en Hispanio, en Francio… en ĉiuj landoj, ni estas ĉiuj senkompate atakitaj. Niaj vivkondiĉoj difektiĝas.

En Britio, la registaro Kamerona anoncis la malaperigon de 500 000 dungopostenoj en la Publika Funkcio, tranĉojn de 7 miljardoj da sterlingfuntoj en la socialaj buĝetoj, la triobligon de la universitat-aliĝa pago, ktp…

En Irlando, la registaro Kaŭena tuj malkreskigis la minimuman horan salajron de pli ol unu eŭro kaj la pensiojn de 9%. En Portugalio, la laboristoj frontas rekordan nivelon de senlaboreco. En Hispanio, la „tre socialista“ Zapatero ne ĉesas draste dehaki ĉiuspece la monhelpojn por senlaboruloj, la socialajn kaj medicinajn helpojn…

En Francio, la registaro daŭrigas la frakason de niaj vivkondiĉoj. Post la pensioj, viciĝas la sano. La aliro al kuracado iĝis pli kaj pli malfacila por la laboristoj : ĉiam pli da kuraciloj nerepagitaj, kresko de la kotizoj por privataj san-mutualoj, malaperigoj de postenoj en la malsanulejoj publikaj. Kiel la tuta Servo Publika (poŝto, elektra liverado, telekomunikado), la sansistemo estas malkonstruata kaj privatigita. Rezulto : milionoj da familioj laboristaj ekde nun ne plu povas sin kuraci !

Tiu politiko estas vivgrava por la kapitalistoj. Fronte al la disvolviĝo de la krizo kaj al la disfalo de tutaj pecoj de la ekonomio kapitalista, ĉi-lastaj trovas malpli kaj malpli da merkata profitofonto por siaj kapitaloj. Ankaŭ ili des pli urĝiĝas por privatigi la Servojn Publikajn.

Tamen tiuj novaj merkatoj estas laŭvide produktivaj eblecoj pli malvastaj ol la mondaj ekonomiaj firmiĝaĵoj kiel konstrusektoro, aŭtomobilo, petrolo…. Ili ne ebligas, eĉ plejbonokaze, novan impeton sanigan por la ekonomio. Tial, en tiu kolapsa kunteksto, la lukto por la merkatoj estos plej furioza por la grandaj firmaoj internaciaj. Alidire, ĝi estos afero pri vivo kaj morto por la investistoj de kapitalo. En tiu lukto ĉiu kapitalisto rifuĝos malantaŭ sia Ŝtato por sin defendi. Nome de la defendo de la ekonomio nacia la kapitalistoj provos katenigi nin en sia ekonomia milito.

En tiu milito la viktimoj estas… la laboristoj. Ĉar post la defendo de la ekonomio nacia ĉiu burĝaro nacia, ĉiu Ŝtato, ĉiu mastro provas redukti siajn „kostojn“ por bonteni sian „konkurkapablon“. Konkrete ili ne ĉesos intensigi la atakojn kontraŭ niaj labor- kaj viv-kondiĉoj. Se ni lasas ilin fari, se ni plu akcepas nin senigi je io ajn, tiuj fordonoj ne konos finon. Ili malkonfirmos ĉion ĝis niaj ekzist-kondiĉoj !

Laboristoj rifuzu lasi sin dividi laŭ korporacio, sektoro aŭ nacio. Ni rifuzu ekonomie ekbatali sur ambaŭflankaj landlimoj. Ni batalu kune kaj unuiĝu en la luktoj !

Ni laboristoj memmastrumu niajn luktojn

Hodiaŭ, la laboristoj el Grekio aŭ Hispanio, la studentoj el Britio luktadas kaj endanĝeriĝas pro registaroj dekstraj kaj maldekstraj, kiuj servadas klasojn regantajn. Kiel ni en Francio, vi frontas registarojn kiuj subpremas perforte la laboristojn, la senlaborulojn, la studentojn kaj la liceanojn.

Francie ĉi-aŭtune, ni celis nin defendi. Ni estis milionoj surstrate rifuzantaj tute kaj sendiskute tiun novan atakon. Ni bataladis kontraŭ tiu nova leĝo kaj kontraŭ ĉiuj trudŝparaj rimedoj plenrekte tuŝantaj nin. Ni diris „Ne !“ al kresko de la senstabileco kaj de la malriĉeco.

Sed la plursindikata unuiĝo nin kondukis memvole al malvenko kontraŭbatalante la disvastiĝon de la strika movado : Anstataŭ disrompi la barilojn profesiajn kaj korporaciajn por unuigi plej vaste la laboristojn, ĝi fermis la kunvenojn ĝeneralajn de ĉiuj entreprenoj al la aliaj laboristoj.

Ĝi organizis spektaklajn agojn por „bloki la ekonomion“ sed nenion faris por organizi strikpostenojn aŭ rotaciajn strikpostenojn kiu povus altiri aliajn laboristojn en la batalo. Tion laboristoj kaj senstabilistoj faradis. Ĝi traktis nian malvenkon kaŝe al ni, malantaŭ la pordoj fermitaj de la ministraro.

La plursindikata unuiĝo neniam forĵetis la leĝon pri la pensioj, ĝi eĉ ripetis plurfoje ke ĝi estas „necesa“ kaj „nepra“ ! Aŭdante ĝin, ni devus kontentiĝi petante kun ĝi „pli da traktadoj inter registaro, posedantoj kaj sindikatoj“, „pli da modifetoj de la leĝo por reformado plej justa kaj senpartieca“…

Por lukti kontraŭ ĉiuj tiuj atakoj, ni nur povas kalkuli je ni mem. Koncerne nin, ni defendis dum tiu movado la neceson por la laboristoj organiziĝi laborloken en Ĝeneralaj Kunvenoj memdecidaj, kunordigi naciskale por direkti la movadon strikan elektante delegitojn ĉiumomente eksigeblajn. Nur lukto animita, organizita kaj kontrolita de la tuto de la laboristoj, tiel rimede kiel cele, povas krei la kondiĉojn necesajn por garantii la venkon.


Ni scias ke la batalo ne finiĝis, ke la atakoj daŭros plu, ke la vivkondiĉoj malfaciliĝos kaj, ke la sekvoj de la krizo de la kapitalismo nur plimalbonigos la situacion. Ĉie en la mondo, ni devas do batali. Por tio, ni devas retrovi fidon je niaj propraj fortoj :

Ni kapablas memmastrumi niajn luktojn kaj nin kolektive organizi.

Ni kapablas debati senvuale kaj frate „liberigante la parolon“.

Ni kapablas kontroli vere la irigon de niaj debatoj kaj decidoj.

La Ĝeneralaj Kunvenoj ne devas esti direktitaj de la sindikatoj sed de la laboristoj mem.

Ni devas batali por defendi niajn vivojn kaj l’ estontecon de niaj infanoj ! La ekspluatatoj tutmondaj estas gefratoj el unu sola klaso !

Nur nia unuiĝo translandlima kapablos terenĵeti tiun ekspluatadan sistemon.

Partoprenantoj de la Ĝenerala Interprofesia Kunveno „Stacio de l’ Oriento“ (franclingve „Gare de l’Est“) kaj „Francilio“

Elfrancigis Ĵomo Blanŝezo.

Posted in Francio, NKL, Uncategorized | Leave a comment